هر روزی که از اتوبان کردستان رد میشم و چشمم به پاساژ ونک می افته دلم یک جور خوبی قنج میره و یاد دیدارهامون می افتم. شاید آدم باید به این سن و سال برسه که دیدن دوستانش، حتی همونایی که ممکنه هر روزی از سال بهشون زنگ بزنه و ببیندشون انقدر خوشحالش کنه. خواستم بگم که پنج شنبه ۱۸ مهرماه ساعت ۱۲ کافه آلبالو یادتون نره ها. ربابه هم با دخترش تهرانه. احتمالا میاد.اگه بیاید  یک روز پاییزی ملس  از بودن با هم لذت می بریم. دوستون دارم.

گل مریم