حسی کاملا غریبه اینه که نشسته باشی پای کامپیوتر ولی همه حواست عملا پی کوچولویی باشه که همین پایین نیم متری خوابیده. امسال منتظر بودم تا هدیه تولدم با همه سالها فرق کنه. قرار بود که خدا فرشته کوچولویی رو روز تولدم بهم بده ولی چه می شد کرد. نی نی منم مثل خودم تاخیری شد. ولی خوب بالاخره در روز ۲۰ مرداد بعد از تقریبا یک شبانه روز درد کشیدن٬ فرشته خانمی پرید تو بغلم. وای که چه معجزه ای... مهدی که در اون لحظات همه اش اشک می ریخت. من همون جا فهمیدم که زن بودن چه نعمتیه. بعد از به دنیا اومدن اولین چیزی که شنیدم از گروه پرستارها ساعت وضع حمل بود و اینکه بچه دختره. شاید چیزای دیگه هم گفتند ولی کلا من هیچ دیگه نمی شنیدم. حواسم به بچه ام بود که اون گوشه داشتند اندازه می زدند و تمیزش می کردند و ... وقتی همون اول آنا رو گذاشتند روی سینه ام خیلی غریب بود. راستش احساس کردم هنوز شاید لیاقتش رو ندارم.

مدتها بود اینجا چیزی ننوشته بودم. آخه می خواستم تا می تونم کارهای دانشگاه رو تمام کنم و کاملا آماده باشم برای اومدن آنا خانم. الان چند وقتیه که با آنا تنها هستم. مامانینا مجبور شدند زودتر برگردن و خوب ما موندیم و خدای خودمون. امروز دیگه موندم آنا رو چه جوری بخوابونم. هر کاری بلد بودم امتحان کردم جواب نداد. تا اینکه یه آهنگ گذاشتم و دست و پاهاش رو به حرکت متوازن مجبور کردم. عجب که خوبم نتیجه داد.

دوست دارم برگردم و بیشتر بنویسم در مورد مخصوصا به دنیا اومدن آنا ولی الان دیگه باید برم. آخه مامان شدن همینه دیگه...

ربابه ر