امشب با مصی ط و مهتاب م نشسته بودیم و خاطره های قدیم رو مرور می کردیم. همون خاطره هایی که برای به یاد آوردنشون گاهی یک دوست لازمه. من که هیچ چی یادم نمی مونه. بعد صحبت کافه آلبالو شد. دراومدم گفتم چقدر خوب بود اگه یک نفر  فیلم دیدارهای کافه آلبالویی مارو می ساخت. فیلمی که کلا توی کافه اتفاق می افتاد.قصه  آدم هایی که یکی درمیون میان. یک وقتایی تو فکرن. یک وقتایی شادن. یک وقتایی با بچه شون میان. یک وقتایی بچه شونو می ذارن پیش کسی. یک وقتایی میرن پشت شیشه های کافه و سیگار می کشند. یک وقت هایی که تعدادشون کمه می شینن  پشت یک میزو با هم درددل می کنند. آقای کافه چی هم دستاشو می ذاره زیر چونه اش و نگاهشون می کنه. گاهی می خندن. گاهی تو فکرن. گاهی چیزی رو پنهان می کنن . گاهی همدیگه رو به یاد نمیارن.

خلاصه که بدجوری پرشنگ خونم پایین افتاده. شنیدم این دختر تو ولایت غربت فیلم هم ساخته حتی. نمیشه بیاد و فیلم خودمونو بسازه؟

پ.ن : این بار کافه آلبالو پر بود. سمیرا ر، ربابه و لیلا (اون یکی لیلا) برای اولین بار اومده بودند. مریم ش با هورسا -دخترش- اومد. اون یکی مریم ش.مریم م با آریانا. اکرم،مصی، نیلوفر، ماندانا، زهره، مهرناز، مهتاب ک، مهتاب م ، فاطمه م و من هم بودیم. کسی از قلم نیافتاد؟ قرار بعدی ۵ دی هست. میای دیگه؟

گل مریم