اومدم از پنج شنبه بگم که چه جمعیت جمع و جور شاد غمگین نیکبختی بودیم که در کافه آلبالویی که گمان می رفت تبدیل به یک لباس فروشی شده و کمی دیرتر از همیشه کرکره هاشو بالا کشید، دور هم جمع شدیم که ناگهان نوشته پرشنگ منو هوایی کرد. یاد تلما و لوئیس افتادم. یاد کتاب فریدا که لطف کردی و برام فرستادی و چه حس خوبی به روزهای غم انگیز بعد از زایمانم دادی. کلا مثل یک نسیم از روزهای گرم تابستان دو سال قبل گذشتی و رفتی. نوشته امروزت نوید یک تابستون خنک دیگه رو به من میده.

گل مریم

پی نوشت : چه خوب که هیچکس زوری نیومده بود. به خاطر کسی یا چیزی. هرکس فقط به خاطر دل خودش اومده بود و فکر می کنم این دلیل خنده های مکرر روز پنج شنبه بود که انگار هر هشت تایی مون بار غصه هامونو گذاشتیم وسط میز و با همدیگه بهشون خندیدیم.