بعضی وقتها احساس می کنم گم شده ام. دیدن عکس های مدرسه و معلمهای ریاضی دوباره در من احساس گم شدن ایجاد کرد. در فضای زمستانی آن عکسها چیزی از من و روپوش خاکستری ام جا مانده است.

آقای حلی هنوز همان طور می ایستد و آقای حاجی بنده همان حالت رادارد که برای توصیفش کلمه ندارم. آقای غیاثی و آقای کاظمی هم همان طور هستند با گردی از زمان بر صورت. نمیدانم آیا دنیا برای آنها هم آنقدر فرق کرده  که برای ما یا نه!

از خودم می پرسم آیا من واقعا"بزرگ شده ام ؟ فکر نکنم!

آزاده ط

ترو خدا یکی اینجا رو درست کنه. الان بیشتر از یک ساله که نمیتونم صفحه رو باز کنم.

آی ملتتتتتتت! آی مسلمونا یکی کاری بکنید.

‫وای بچه‌ها چقدر دلم میخواست من هم میتونستم بیام مدرسه و آقای حلی و کاظمی و بقیه رو ببینم. اگه عکسی چیزی دارین شدیدا خواهانم.
‫گلی جون خیلی قشنگ گفتی. آدم گذشت زمان را توی چهره دیگران خیلی واقعیتر میبینه تا در خودش. چند روز پیش برای اولین بار در عمرم احساس کردم که دوست دارم زمان ۱۵-۱۶ سال برگرده عقب و من هم برگردم به همون دنیای قشنگ نوجوونی. این حس برای خودم هم عجیب بود و نمیدونم چرا الان به سراغم اومد. شادی جون حتما میگی دچار  midlife crisis شدم! بعد فکر کردم که  حالا اگه زمان به عقب برمیگشت چکار میکردم. همین راهی رو که رفتم تکرار میکردم یا نه؟ چه چیزایی رو در زندگیم عوض میکردم؟ چه کارهایی رو نمیکردم و چه دنبال چه چیزایی میرفتم؟ نمیدونم شما هیچ وقت به این فکر افتادین یا نه و جوابتون به خودتون چیه. من فکر میکنم اگه زمان به عقب بر میگشت اول از همه دکتر نمیشدم. حالا اینکه چی میشدم رو نمیدونم! با آدمهای بیشتری دوست میشدم، بیشتر مهمونی میرفتم، بیشتر فیلم میدیدم. یکی از کارهایی که خیلی دوست داشتم بکنم یاد گرفتن پیانو بود. ۳،۴ سال پیش یه مدت دنبالش رفتم ولی فکر کنم یه کم دیر بود، راستش وقتی هم نداشتم که درست تمرین کنم. دیگه اینکه دلم میخواست عضو یه گروه کوهنوردی میشدم و میرفتم تو دل طبیعت، ایران رو میگشتم. 
‫نه اینکه بگم از زندگیم ناراضیم، اصلا. یه وقتهایی زندگی یه مسیری رو برای آدم تعیین میکنه و آدم  رو همراه خودش میبره. وقتی به جریان زندگیم نگاه میکنم میبینم یه جاهایی خیلی اتفاقهای نه چندان بعید میتونسته برام پیش بیاد و خیلی چیزای خوب رو خراب کنه. یه جاهایی میتونستم کج برم، و خودم هم نفهمیدم چجوری خدا دستمو گرفته و نگهم داشته، یه جاهای بدون اینکه هیچ لیاقتی داشته باشم زندگی خود به خود خوب پیش رفته و منو هم با خودش برده. شاید در دایره شرایط و احتمالات موجود، مسیری که من و زندگی انتخاب کردیم یکی از بهترین حالتهای ممکن بوده. فقط میخوام بگم در شرایط ایده ال، و بدون در نظر گرفتن هیچ جور محدودیتی، اگه تجربه الان رو داشتم، و اگه زندگیم تا الان اینجوری گذشته بود دوست داشتم چه چیزایی عوض میشد!!
‫خیلی دوست دارم باز هم بنویسم ولی سردردم داره هی بدتر میشه. برم یه فکری به حالش بکنم.
‫خوش باشین،
‫رضیه

آرزو گفته :بچه ها جون جای همتون خالی بود.من و بیتا و آزاده و گلی و زهره خ و نیلوفر از 73 ایها بودیم.خیلی خوش گذشت.فقط حیف شد که آقای نیوشا به دلیل کسالت نتونستند بیان و فیلمشون پخش شد.قرار شد اگه نیلو موفق بشه یه روز بریم ملاقات.با کاظمی و حلی و غیاثی و حاجی بنده عکس گرفتیم.زهره یه پوستر که عکس نیوشا روش بود سرقت کرد تا اسکن کنه برامون بفرسته.کاظمی خیلی فرق کرده بود.
دیگه اینکه زهره از بچه های 72 هم بود و کلی احوال شادی و رضیه و ... رو پرسید و سلام رسوند.دیگه بقیشو بقیه تعریف می کنن.
آهان راستی شهرزاد به یاد عکس آرزو بار از همون محل رد شدیم.
رضیه جون ماچ موند برای روز ملاقات.

بیتا هم نوشته : خیلی خیلی خوش گذشت، جاتون خالی کلی یاد گذشته ها کردیم، امفی تئاتر و اون اتاق پشتش فکر کنم تنها جاهایی بودن که تغییر نکرده بودن، کلی قرتی بازی به مدرسمون اضافه شده بود که نمی گذاشت درست و حسابی بریم تو حال و هوای اون روزا، اما هنوز می تونستیم از لا به لای اون پارتیشنا و درهای شیشه ای باکلاس، همون کلاسای قدیمی، کارگاه، آزمایشگاه شیمی و فیزیک و زیست شناسی و اتاق مهین خانوم را تو ذهنمون زنده کنیم، راستی یه چیز دیگه هم تغییر نکرده بود : نیمکتای سبزمون، کهنه شده بودن، اما فکر کنم همونا بودن.
بچه ها زوج مرتب هنوزم زوج مرتب بودن، تو عکسی که ایشالا براتون می فرستم معلومه، آقای حلی هنوز خودش بود، با همون لبخند، با همون انگشت به لبی که فکر کنم خیلیاتون عکسشو دارین، آما آقای کاظمی، باورم نمیشه هنوز که این همه تغییر کرده باشه، عکسشو می ذارم اینجا که با اون عکس پایینی مقایسش کنین

گلمریم : ببخشید که عکسه باز نمیشه. اگه روش کلیک کنید میتونید توی فوتوپیج ببینیدش تا خانوم مهندس یه چیز درست و درمون جاش بذاره.

خوب شما بگید. اگه شما با تصور اون عکس پایینیه میرفتید و با صاحب این عکسه روبرو میشدید که اصلا هم دیگه ترسناک نبود و مدام دلش میخواست فرار کنه و بره، اگه به جای نیوشا با شبح خندون نیوشا روی یک صفحه خیالی روبرو میشدید، بدون  ابهت اون سالها، به شکل پیرمرد لرزونی که نشسته با سکر بی خیالی اعصابشو تخدیر میکنه، آیا آیا آیا دلتون نمی گرفت؟ و آیا به این حقیقت دلگیر نمیرسیدید که شما هم دیگه اون دختربچه حیرون  سالها پیش نیستید، و اکنون زنی تنهاست، اکنون زنی تنهاست؟