‫امروز بعد از مدتها فرصت پیدا کردم که به اینجا سر بزنم. دلم برای همتون کلی تنگ شده. ما در حدود ۲ ماه پیش آمدیم آمریکا. این مدت هم خیلی سرمان شلوغ بود ولی کم کم داریم جا میفتیم. نمیدانم، شاید هم هر چه سر آدم شلوغتر باشد بهتر است چون فرصت نمیکنی به دلتنگی فکر کنی. آنقدر در روزمرگی نیاز های اولیه غرق میشی که وقتی برای فکر کردن به خودت و گذشته ات باقی نمیماند.

‫گلمریم عزیز از قیصر امینپور نوشته بود. روحش شاد. یاد شعرهای دوران مدرسه افتادم. و این شعر زیبا که:

‫حرفهای ما هنوز ناتمام                   تا نگاه میکنی وقت رفتن است

‫باز هم همان حکایت همیشگی

‫                            پیش از آنکه باخبر شوی        

                                             لحظه عزیمت تو ناگزیر میشود

‫آی....

‫ای دریغ و حسرت همیشگی                 ناگهان چقدر زود دیر میشود

‫امروز بعد از مدتها فرصت پیدا کردم که به خودم فکر کنم، و به زندگی. یه عالمه توی صفحات وبلاگ گشتم، حتی به سایت مجموعه فرزانگان هم سر زدم و دیدم یک لینک به وبلاگ ما دارند. خواندن دست نوشته های بچه های امروز مدرسه یا فارغ التحصیلان جدید من رو یاد دنیای مدرسه انداخت   با همه آرزوها و ایده آلهای قشنگش. یاد اینکه میخواستیم دنیا را بسازیم، اون طور که دلمون میخواست، اون طور که در آرزوهامون بود. نمیدونم هر کدوممون الان کجای اون دنیای خیالی قرار داریم. به چقدر از اون آرزوها رسیدیم، و اصلا الان چقدر از اون آرزوها هنوز برامون ارزش داره. ولی برام خیلی جالب بود که بچه هایی که ۱۵-۱۶ سال از ما کوچکترند هنوز هم خیلی از آرزوهای ۱۵-۱۶ سال پیش ما رو دارند. یکی از همکارهام چند روز پیش میگفت :

Time changes everything, cars change, computers change, houses change, but a man and a woman never change

اومدم بگم که قیصر امین پور، شاعر کشورمون دیروز فوت کرد و من تو کمتر وبلاگی دیدم که راجع بهش نوشته باشن. بعد دیدم که آق بهمن یک پست در موردش نوشته. من هم شعر زیادی ازش نخونده بودم ولی همون تک و توکی که خونده بودم به نظرم قشنگ بود. ضمناْ همسر خانوم اشراقی بودند. معلم ادبیات مدرسه. یادتون هست؟ یادش گرامی باد.

گل مریم

پی نوشت : چرا تو وبلاگ بخش نظرات به صورت آرشیو نمایش داده میشه؟