شیوا

سلام

دلم برای همتون خیلی تنگ شده. از حالا برای قرار پنج شنبه ذوق کردم. یه دنیا خوشحال میشم که ببینمتون چون شاید دیگه تا مدت زیادی نتونم برگردم. 

راستی من دارم وسایل خا نه مان را میفروشم. اگه  دوست دارید بیایید تلفن را در پست موقت میگذارم.

مویه تهمینه

"پاسخ گرفتی از روزگار، یل؟.    تو فرزند من بودی و بیهوده جهان می گشتی تا بدانی فرزند کئی !.  تو فرزند من بودی، نه پدرت! .   من بودم که ترا خواستم!.   و خودم را چون ناهید آسمان آراستم ! .  و به شبستان او شدم - با تنی تبدار و دلی بیتاب-  و گفتم خواستار آن سهرابم که در توست ! ..............................................."

(از روزنامه شرق یکشنبه ۳ تیر)

چه حس غریبی از مادری و .............. داره ......  چقدر فمینیستی و ضد مرد است .......چه غریب است.........................

بهرام بیضایی، حمید سمندریان، علی رفیعی  با كارگردانی نمایش به صحنه تئاتر باز می‌گردند.  بهرام بیضایی بعد از دو سال قرار است، از میان نمایشهای «سهراب‌كشی»  یا «افرا» یكی از آنها را اجرا كند.  حمید سمندریان نمایش، «ملاقات با بانوی سالخورده» را اجرا خواهد كرد.

بهار

سلام. اومدم بگم که پنج شنبه ۷ تیر کافه آلبالو یادتون نره. امیدوارم گرمای هوا مرددتون نکنه. بیاین اگه میتونید. پونه و مهتاب  م که گفتن میان. ضمنا رضیه هم که فقط سه چهار هفته اینجاست سعی میکنه که بیاد. شاید دیگه برای یه مدت طولانی شاگرد اول کلاسمونو نبینیمش . به قول آق بهمن یه زمانی چیزی که دخل دوستیهارو میاورد جنگ بود . حالا دخل رفاقتو مهاجرت میاره! نگید که فاصله مهم نیست و اینترنت و جهانی شدن و دهکده کوچک. من وقتی دلم میگیره به دوستی نیاز دارم که پاشه بیاد پیشم. از این درو اون در حرف بزنیم. یه لیوان شربت بخوریم. با هم بریم بیرون. سینما پارک سواپ پارتی. مسافرت. وقتی حوصله ندارم یا ندارهُ بیاد برام شام بپزه یا من براش یه چیزی درست کنم که دوست داره. راستش دوستی از راه دور یه چیز دیگه است. کیفیت و نوع رابطه کاملا متفاوته. من خوشحالم که تو خیلی از کشورهای متمدن دنیا دوستایی دارم که اگه یه روز گذارم اونورا افتاد حتما میرم و میبینمشون ولی اون یه چیز دیگه است. میفهمید که. حالا هم پیشنهاد میکنم که قدر این فرصتهای کوتاهو بدونید و پاشید بیاید.

گلمریم

فکر کنم دارم خروسک میگیرم. تن صدام داره عوض میشه و خش افتاده. اگه یکی بهتون زنگ زد و قوقولی قوقو کرد وهم برتون نداره. منم!

چهارمین روز تابستان است . روزهای روشن و طولانی و میوه دادن درختان به یادم می آورد که می خواهم کاری بکنم. تقویم سال گذشته را ورق می زنم. می خواهم قبل از دور انداختنش چکیده ای از سال گذشته را در دفتر خاطراتم بنویسم. شاید روزی از خودم نتیجه ای بگیرم......

 چقدر زمان زود میگذرد . هرچه که از عمر راه درازتری آمده ایم هر سال کسر کوچکتری از زمانمان شده است. روزگاری بود که یک سال صبر کردن برای دبیرستانی شدن و مقنعه سیاه پوشیدن به جای سورمه ای خیلی طولانی بود....

نیلوفر نوشتن در وبلاگ را سال گذشته ترک کرد و متاسفانه فکر می کنم شاید من در این تصمیم بی تاثیر نبوده ام. حتی نمی دانم که آیا کاملا قهر کرده یا حداقل می خواند. فقط دوست دارم این سوء تفاهم را برطرف کنم شاید از اعملا سیاهم در سال گذشته یکی خط بخورد.  

من در یکی دوتا از کامنت ها نوشتم که از نظر من اگر این وبلاگ هر روز هم به روز نشود از نظر من مهم نیست . به علاوه بازهم به نظر من نوشتن از روی اجبار و با زور و برحسب احساس وظیفه و فقط به خاطر به روز کردن صفحه شاید ضروری نباشد . همین . اگر بیانم صحیح نبود متاسفم . فقط دوست دارم دوباره تاکید کنم که درست یا غلط اینها فقط نظر من است و من یا هیچ کس دیگری به تنهایی صاحب این وبلاگ نیستیم. این جا مال همه ماست و من از اینکه باعث شده باشم کسی یا کسانی برنجند  واقعا متاسفم.

آزاده ط