سلام به همه دوستان گلم،
خوبيد؟ خوشيد؟ من كه امروز خيلی سر حالم. دليل خاصی هم نداره. ميدونيد، ديشب داشتم فكر ميكردم  خوشبختی واقعی توی دل آدمه. خوشبختی يه احساسه كه بيشتر از همه چيز به اون چيزی كه توی دل آدم ميگذره بستگی داره، نه به واقعيتهای دنيای بيرون. آدم بر اساس اون احساس درونيش، بر اساس حال و هواش در اين لحظه، بر اساس سيستم فكريش، از اتفاقاتی كه دور و برش ميفته يه برداشتی ميكنه، كه ميتونه خوب يا بد باشه. این كه ما دنيای اطرافمون را چطور ببينيم، بيشتر از همه بستگی به اين داره كه در حال حاظر چه حسی داشته باشيم، خوشحال باشيم یا غمگين، آروم يا مضطرب. نميدونم برای شما هم پيش امده يا نه؟ خيلی وقتها ميشه كه در زمانهای مختلف يه جور اتفاق برای آدم پيش مياد، ولی اثری كه روی آدم ميگذاره كاملا  متفاوته. يه وقت به شدت عصبانيمون ميكنه و يه وقت به شدت بهش ميخنديم. من فكر ميكنم، تمام شنيده ها، ديده ها و افكار ما روی برداشتی كه از وقايع داريم تاثير ميگذاره. چند وقت پيش داستانی خواندم كه در دوران جنگ جهانی دوم و اشغال فرانسه ميگذشت. و پيش خودم گفتم من چقدر خوشبختم كه در اين دوران به دنيا آمدم. چقدر خوشبختم كه در ايران متولد شدم نه در يه روستای چاد يا يه كمپ فلسطين. چقدر خوشبختم كه  با سندرم داون متولد نشدم...

 دوستی حرف خيلی قشنگی ميزد.ميگفت هميشه ميشه اتفاقهای ناراحت كننده را طور ديگری هم تفسير كرد. مثلا اگر در راه كار با ترافيك سنگين روبرو ميشيد ميتونيد بگيد، ممكن بود من اين كار را نداشتم و اون وقت در ترافيك هم نمي ماندم. وقتی بچتون غذاشو تف ميكنه بيرون و حسابی عصبانی ميشين ميتونيد بگيد ممكن بود بچه ام بيماری بدی داشت و نميتونست غذا بخورد...

به همين خاطر بايد سعی كنيم هميشه مثبت فكر كنيم. باور كنيد وقتی با ديد خوب به دنيا نگاه كنيم اونو خيلی قشنگتر ميبينيم، و اتفاقات رو جور ديگری تفسير ميكنيم. بر عكس اگه همش توی ذهنمون به مشكلاتی (كه تمومی هم ندارند) فكر كنيم توی يه سيكل معيوب می افتيم كه آخر و عاقبت خوبی نداره، ميشيم يه آدم غر غرو و منفی نگر كه توی همه چيز يه نكته منفی پيدا ميكنه و از هيچ چيز لذت نميبره. سعی كنيم هميشه به چيزای خوب فكر كنيم. مشكلات هميشه و برای همه هستند. از دستمون در نميرند اگه يه مدت ذهنمون را ازشون خلوت كنيم.

يه چيز ديگه اينكه آدمهای منفی نگر اثر خيلی بدی روی آدم ميگذارند. وقتی مدتی با دوستی حرف ميزنيم كه دائم از مشكلات حرف ميزنه، از اين كه هوا بده، بنزين كارتی شده، الف نون امروز هم يه سوتی بين المللی ديگه داد و ... ناخداگاه ديد ما هم برميگرده. انگار يه انرژی منفی توی وجودمون شكل ميگيره كه نميگذاره خوشيهای كوچك زندگی را ببينيم. نميگذاره از خوردن يه بستنی تو يه بعد از ظهر داغ تابستون پر از لذت بشيم، نميگذاره بفهميم چه شادی بزرگيه زندگي.

مدتيه كه تصميم گرفتم به حرفهای منفی و غر غر ديگران اهميت ندم. و اگر كسی شروع كرد به گفتن شرح مصائب يه جوری حرفشو منحرف كنم. برای اينكه ديدم، واقعا ديدم فكرهایی كه از صبح تا عصر توی سرم ميچرخه چقدر، چقدر روی برداشتی كه از بارون عصر دارم، روی نحوه برخوردم با همسرم وقتی شب خسته به خونه مياد، روی مزه شام، تاثير داره.

خيلی پر حرفی كردم. از ته دلم آرزو ميكنم همتون شاد و خوش باشيد.
 
                                                                                                رضيه

سلام

امیدوارم اینجوری نباشه که هر از گاهی هم که یکی از بچه ها پیدا می شه و لطف می کنه و جور همه رو می کشه و چند خطی اینجا می نویسه٬ به خاطر کامنتهای نامربوط یه چند تا آدم به نظر من مریض از نوشتن سرد بشه. این البته امیدوارم در مورد نیلوفر جان یا گلمریم عزیز اتفاق نیافتاده باشه. هیچ اصراری به بروز کردن این وبلاگ نیست و همین که هست و هر از گاهی خبری از دوستی بهمون می ده خودش کلیه. ولی فقط خواستم بگم تو دنیا آدم های با مریضی های خطرناک کم نیستن و شاید بهتر باشه که زیاد جدیشون نگیریم. بذاریم همین جور بیان و برن و یه چیزایی هم بگن. ما همچنان با گفتن درد دلامون بهم خوش باشیم و شاد.

ربابه ر