بهار

من شرمنده اخلاق ورزشکاری همتون هستم ولی چاره ای ندارم. وقتی بقیه نمینویسن من مجبور میشم دو تا پست پشت سر هم بنویسم دیگه. اول از همه باید بگم  انقدر دست دست کردم در نوشتن کتاب "آشپزی در سه سوت" که همیشه دلم میخواست بنویسمشُ حالا دیگه سوژم از مزه افتاد و تا دلت بخواد تو همین فضای مجازی آشپزی های سه سوته پیدا میشه. نمونشو این روزا زیاد میبینم. چند تا از خوباش:

مهمانی

نوشته های یک مرد خوب! ( البته اسمش یه خورده تخیلی اه.  مرد خوب؟ واه واه چه حرفا)

آشپزی در جهان مدرن         زیتون سیاه

از وقتی که دیش ماهوارمون بر اثر طوفان افتاد و مرد و دیگه نمیتونم تو کانال وکس آشپز محبوبمو ببینم باید به اینترنت پناه بیارم.

دیگه اینکه امروز بعد از خوندن وبلاگ خانوم شین در مورد کلاسهای بازی و اندیشه، در  بالکن رو باز کردم و سام برای بازی رفت اونجا. کلی لذت برد و مشغول شد. با وجودیکه بالکن حدود یک متر دیوارکشی داره و قد سام به لبه اون نمیرسه بازم دلشوره افتادنشو داشتم. بعد نیم ساعت با دست و پای کثیف و چشمای براق خوشگل، فاتحانه به اتاق برگشت و اومد سراغ کامپیوتر. چند تا سی دی دادم دستش که دیدم برده گذاشته تو کمدی که دی وی دی پلیر رو میذاریم.(اسمش چیه؟ گنجه؟ بوفه؟یادم رفت!)  سام داره حرف زدن یاد میگیره و من یواش یواش دایره لغاتم محدودتر میشه. بعضی کلمه ها کلا از ذهنم پریدن. امروز سام گفت: شی (شیر) و آب. دیروز هم گفت بشه(بده) خیلی عجیبه. واقعا عجیبه! آخه چه جوری؟ یعنی؟

گلمریم

پی نوشت بی ربط: سرود(آهنگ، ترانه؟ نمیدونم چی چی) " ممد نبودی ببینی" یادتون هست؟ اون زمان که خرمشهر آزاد شد و سالهای بعد در سالروز آزادی خرمشهر این آهنگو حتما شنیدید. امسال هم که یه اجرای جدید ازش گذاشتن که البته به زیبایی اون قدیمیه نبود. به هرحال حس عجیب و دلتنگی خاصی ایجاد میکنه. شاید بدتون نیاد که آهنگ اصلی رو بشنوید. توی وبلاگ خسرو نقیبی مطلب قشنگی در این خصوص خوندم. من البته نمیتونم به این شیوایی بنویسم.