من یک ماشین لباسشویی در خونه یکی از این مامانهای فرزانگانی هستم!این مامان بیچاره هر روز صبح که بچه هایش میخواهند بروند مهدکودک،سر تا پای لباسهای آنها را عوض میکند و تمیز و مرتب میبره به مهدکودک.اما وای از ظهر که این وروجکها بر میگردند خونه،خورشتی و گلی و خاکی!خلاصه که مامانه مجبوره هر دو را بفرسته تو حموم و دوباره لباسها باید عوض بشه!

یک ساعت بعد  وقت خوردن میوه است دوباره گند کاری و تعویض لباس،بعد وقت شامه که از بلیز تا جورابها میشه ماستی!!

خلاصه با هزار سلام و صلوات میرند که بخوابند و من میمانم و یک خروار لباس کثیف،تازه تا میخواهم دلم را خوش کنم که آخجون فعلا خوابند و لباس کثیف نمیکنند،صدای یکیشون درمیاد که آی مامان جیش کردم!!!بعد باید تا صبح پتو و روتشکی جیشی بشورم!

اگه گفتید من تو خونه کدوم یکی از این مامانهای فرزانگانی هستم؟؟؟

۱- توی این خونه موندگار شدیم. به راههایی فکر میکنم که اینجارو برام دلپذیر یا قابل تحمل کنه. مشکل اصلی هم اینه که پذیرایی نور نداره برعکس اتاق خوابا که کلی پرنورند. و از طریق یه دالون دراز ارتباطشونو با پذیرایی و آشپزخونه از دست میدن! حالا اگه یکی از دوستان رییلی تیزهوش راه حلی پیشنهاد بده که بشه نورو از اونجا انتقال داد به اینجا جایزه نفیسی براش در نظر گرفته شده که به رسم یادبود در آینده تقدیمشون میشه. ضمنا از دوستان باسلیقه که در امر خانه آرایی به ساده ترین شکل ممکن دستی دارند هم دعوت به همکاری میشه.

۲- دیشب یه فیلم مستند درباره احمد رضا احمدی دیدم. به اسم وقت خوب مصائب. چه خوش فکره این ناصر صفاریان که من یه زمانی ستونی رو که توی روزنامه ایران(فکر کنم) مینوشت میخوندم و دوست داشتم. قبلا هم یه مستند دیگه ازش دیدم درباره فروغ فرخزاد. خلاصه انقدر که خود آدمایی که باهاشون مصاحبه میکرد و نوع نگاهش و تدوین فیلم خصوصا - که کار بهمن کیارستمیه- قشنگ بود، خود موضوع برای من جذاب نبود. البته این احمدی بسیار موجود خوش تیپیه ولی خوب زیادی احساساتی بود بنده خدا. البته به من چه خوب هر کی یه جوره دیگه. بعد مثل اینکه وسط ساخت فیلم، احمدی سکته میکنه و به نوعی کار نصفه میمونه که با یه تدوین خوب جمعش میکنن. من که از این چیزا زیاد سر در نمیارم ولی کلا این کارو خیلی دوست  دارم و به نظرم جالبه که یه مشت فیلمو بریزی جلوی یکی و بهش بگی یه چیز خوب از توش درآر و اونم انقدر پس و پیششون کنه و موسیقی و اینا بذاره و ورداره که از توش یه همچین چیزی دربیاد.

۳- دوستان عزیز چرا نمینویسید؟ نوشته پایینی که گویا لیلا زحمت کشیده و گذاشته اینجا فیلتره و من نمیدونم که موضوعش چیه. میشه لطفا یکی برام تعریفش کنه؟

۳- شادی جونم خیلی دلم میخواد باهات حرف بزنم و صدای امیدبخشتو که تند و تند ایده میده رو بشنوم. کاش از اون مغازه ها که رفتی و ازش کفپوش آشپزخونه خریدی اینجا هم بود. تو هم بودی و دوتایی بچه مچه هارو برمیداشتیم میرفتیم خرید. ایندفه برای خونه من. چند متر لوله میخریدیم برای لوله کشی نوری. یه خوره فرش جینگولی یا کف پوش که حس گرم تری از این سرامیکهای مسخره به آدم بدن و یک در برای آشپزخونه که مدام این پسره نره سراغ کابینتها و کل زندگی منو پخش و پلا نکنه اون وسط. بعد حین خرید با هم حرف میزدیم. از این درو اون در. از بچه ها و عادتهاشون. مثل دو تا زن واقعی که دغدغه هاشون شام و خواب بچه ها و اینجور چیزاست. بعد با هم میرفتیم یه جا ناهار میخوردیم و بچه هامون رستورانو میذاشتن رو سرشون و همینطوری که کل خریدای من پشت ماشین استیشن تو جا خوش کرده بودن با دهن پر با هم حرف میزدیم و چایی میخوردیم و دنبال بچه ها میدوییدیم.  شایدم بعدترش میرفتیم و لوله کشی و این کارا رو انجام میدادیم و از نتیجه کارمون لذت میبردیم. آخی .... راستی اگه آدرستو برام ایمیل کنی کتاب عروسیه عرسی رو برات میفرستم. خواهش میکنم اینکارو بکن. چون عکساش معرکه اند.

۴- گلمریم

۵- پرشنگ کجایی؟

http://www.youtube.com/watch?v=zxXwIIBlSgw&mode=related&search=

http://www.youtube.com/watch?v=qdnK5L7lXD8&mode=related&search=

 

سلام به همه دوستان گلم بخصوص مامانهای فرزانگانی

زینب ٬ندا٬ گل مریم٬ مریم ق٬ مریم م ٬ ملیحه ٬ فهیمه٬ میترا٬ ماندانا٬ کینوش و همه مادرهای دیگر روزتون مبارک.

هر وقت روز مادر می شود یاد حرف آقای کاظمی می افتم (فکر کنم همتون یادتون است :

می گفت توی ایران حق هر کسی را که می خورند یکروز بنامش می کنند). امیدورام که همه مادران فرزانگانی حقشان حفظ شده باشد.

روز جمعه مدرسه دخترهایم من را دعوت کرده بودند به mother's day tea party کلی کیف داشت وقتی برای اولین بار آنها برای من کیک و میوه سرو می کردند.

خوب و خوش باشید.

شادی ر

"بارون میاد جرجر

تمام کوچه شد تر

روی سرش کشیده تور سفیدی هاجر

هاجر عروسی داره

تاج خروسی داره

مامان میگه که هاجر

خواهر لوسی داره

من که نخواستم اصلا توی عروسی لوس شم.

فقط یواش پرسیدم:

کی میشه من عروس شم؟ "

"شعر از بیوک ملکی" از کتاب عروسیه عروسی انتشارات کانون فکری که تو نمایشگاه زشت امسال خریدمش. کلی براتون نوشته بودم که پرید و حوصله ندارم دوباره بنویسم. فقط روز مادر فرنگی مبارک. عروسی های در راه هم مبارک

گلمریم