سلام بچه ها،

از ته ته دلم اميدوارم همتون خوب و خوش باشيد. ديروز ريتا را ديدم. جاتون خالی خيييييييييييلی چسبيد.  نميدونم چه حسيه اين حس غريب كه وقتی يه دوست قديمی رو ميبيني، انگار از همه دنيا كنده ميشي، انگار اين قطار هميشه به پيش زمان در يك لحظه جلوی پات متوقف ميشه، و تو رو ميبره به دنيايی كه دوست داری ساعتها توش پرسه بزني. ياد اين شعر قديمی ميفتم كه... ما به هم محتاجيم... آره، فكر ميكنم بيشترين نياز ما آدمها به همديگه است. به اينكه با هم حرف بزنيم، با هم گريه كنيم، با هم بخنديم. 

ديشب عجيب احساس خوشبختی كردم. و وقتی برگشتم خونه پر از جريان زندگی بودم. پر از يه حس خوب كه نميدونم چه طور توصيفش كنم. اومدم كه بگم از همتون متشكرم، كه هستيد، كه مينويسيد يا نمينويسيد، فرقی نميكنه. مهم اينه كه خاطره هاتون رو با من قسمت كرديد، و من ميتونم هر وقت از همه دنيا خسته شدم چشممو ببندم و فكر كنم الان ساعت 12 ظهره، امروز امتحان فيزيك داشتيم و بعدش اومديم توی اون اتاق خالی بالای نمازخونه و داريم زو بازی ميكنيم. وای خدا اين زهره كافی عجب نفسی داره. هممون غرق خاك و گچيم... 

و بعد تا آخر روز پر بشم از طراوت زندگي.  مرسی كه هستيد.                  رضیه 

به عنوان کسی که گهگاهی در اینجا متنی می نویسم و یا کامنتی رو میذارم با اجازتون به خودم حق می دم یه دو کلمه اینجا بگم در مورد اینکه چرا فکر می کنم باید اسم نویسنده هر مطلبی در این صفحه مشخص باشه. در آخر هم پیشنهاداتی رو خواهم داد. قبل از هر چیزی بگم این چند وقته سرم خیلی دوباره شلوغ شده برای همین اگه از این متن حس میشه که نویسنده کمی عصبیه به این موضوع بر میگرده و شما دوستان به خودتون نگیرید.
از وقتی که در زمان نوشتن متن جدید ترتیبی داده شد که در قسمت "مرتبط با موضوع" اسم شخص قید بشه من خودم یکی دو بار اشتباها در همین قسمت اسمم رو مشخص کردم ولی بعد یادم رفت تو متن اصلی اسمم رو بنویسم. بنابراین همین جا از بچه ها می خوام به این موضوع بیشتر دقت کنیم. و همین طور بگم اگه کسی به همین دلیل اسمش رو در متن اشتباها ننوشته اونوقت این حرفهایی که در زیر می نویسم بهش برنمیگرده.
اصولا این گروهی که هستیم برای نوشتن اونطور که من فکر می کنم برای اینه که از خودمون بگیم و از همدیگه خبر داشته باشیم. ... حالا این وسط اگه یکی دغدغه خاطری هم داره بنویسه و ... تمام اینها رو من قبول دارم. ولی هیچ وقت به مخیله ام هم نرسیده که هدف از اینجا نوشتن این هستش که از قدیم گفتن " امنیت در زتدگی گله ایه" یعنی چی؟ یعنی اینکه چون چند نفر دارند می نویسن اونوقت یکی بیاد و حرفهای خودش رو هم بگه ( حالا هر حرفی که می خواد باشه در مورد آشپزی یا سیاست) بعد هم اسمش رو ننویسه و خوب چهره اش رو پس چهره ها قایم کنه. این کلا بده. به دلایل زیاد. اول اینکه اگه یه نفر واقعا این همه به حرف خودش ایمان نداره که حداقل خودش با نوشتن اسمش اون حرف رو سندیت بده پس چه نیازی به مطرح شدن اون حرف. دو اینکه این توهین به بقیه بچه ها هستش. ما هر چی هم فکر کنیم مثل روز روشنه که ماست سفیده و برداریم اینجا بنویسیم که آره بابام جان حواستون باشه که ماست سفیده و بذاریم و بریم بدون درج اسممون خوب همیشه احتمال داره یکی پیدا شه که فکر کنه هر ازگاهی ماست هم می تونه سفید نباشه. پس ما با این کارمون به اون شخص توهین کردیم به نظر من. چون عقیده خودمون رو انگار که به زور تو دهن اون بنده خدا گذاشتیم.
ببینید همیشه می شه هر شخصی یه وبلاگ برای خودش باز کنه و بنویسه و خوب بقیه بیان و نظر بدن ... همین چیزی که الان هست. ولی چیزی که هست این وبلاگ قشنگه چون کار گروهیه. من خودم از نیلوفر و ماندانا خیلی متشکرم که اینجا رو برای ما درست کردن ولی می خوام بگم اینجا هر چی که هست دیگه برای همه ماست. مثلا حتی نیلوفر یا ماندانا یا هر کدوم ما نمی تونیم بگیم اول آخر اینجا مال منه پس هر چی خواستم بنویسم. البته این نظر منه که می گم. کمی باید به عنوان صفحه وقتی باز می شه نگاه کنیم و فکر کنیم و اونوفت دست به کیبورد بشیم.
حالا که قسمتی از نظراتم رو گفتم می خوام چند تا پیشنهاد بدم. از اونجایی که همونطور که قبلا هم گفتم احتمال این هست که نویسندگان مجهول از اسم یادشون رفته باشه اسمشون رو بنویسن به دلیلی که گفتم اول از همه پیشنهاد می کنم ( به خودم هم) که در این مورد بیشتر دقت کنیم. دوم اینکه اگه این مشکل (از نظر من البته مشکله) ادامه پیده کنه و بقیه هم ناراحت باشن از این پدیده اونوقت هر متن بدون اسمی رو هر کدوممون که دیدیم پاکش می کنیم با یک کپی و عوضش پیغمامی رو میذاریم که اگه نویسنده می خوادتش خودش رو معرفی کنه تا متن رو دوباره رو صفحه بذاریم با عنوان اسم. سوم اینکه اگه هیچ کدوم این راهها جواب نداد و اگه همه مطمئنن که از این موضوع ناراحتن اونوقت تنها راهی که می مونه اینه که آی پی اون شخص رو پاک کنیم. و از اونجایی که در این صورت فکر نمی کنم اون شخص یکی از بچه های خودمون باشه و احتمال این هست که پسورد لو رفته باشه می شه هم که این بار بصورت بسیار دقیق چک کردن آی پی و بعد ارسال تک نفره پسورد جدید فرستاده بشه. که این کار خیلی وقت گیره و باید دید کسی هست این از خود گذشتگی رو داشته باشه.
با اوضاع این روزام فقط باید به کارام برسم ولی چون مهم بود برام اومدم و این همه حرف زدم. اگه فکر می کنین برای شما مهم نیست می شه فراموشش کنیم. فقط همین جا بگم که من هر چی بنویسم اسمم رو هم حتما از این به بعد حداقل یادم می مونه و مینویسم.
ربابه ر

برخورد با اعضای جنبش زنان

در تازه ترين برخورد با مدافعان حقوق زنان در ايران، پنج فعال جنبش زنان روز سيزدهم فروردين ماه در حين جمع آوری امضا برای حرکتی گروهی با نام "يک ميليون امضا برای تغيير قوانين تبعيض آميز"، در پارک لاله تهران بازداشت شدند.

سه تن از آنها يک از روز پس از بازداشت، آزاد شدند اما دو فعال ديگر به زندان اوين منتقل شدند.

عليرضا جمشيدی، سخنگوی قوه قضائيه روز سه شنبه (10 آوريل) در يک کنفرانس خبری گفت اتهام آنها تشویش اذهان عمومی و مباحث امنیتی است و برای اين دو فعال حقوق زنان قرار کفالت صادر شده است.

اما نسترن ستوده، وکيل ناهيد کشاورز و محبوبه حسين زاده که از روز 14 فروردين به زندان اوين منتقل شده اند روز چهارشنبه (11 آوريل) گفت دادگاه وکالتنامه وی را نپذيرفته است.

خانم ستوده به خبرگزاری ايسنا گفت: "به دنبال اعلام سخنگوی قوه قضائيه در مورد صدور کفالت امروز همراه با خانواده موکلانم به دادگاه انقلاب مراجعه کرديم اما اين دادگاه به دليل اين که پرونده در مرحله تحقيقات مقدماتی است وکالتنامه مرا قبول نکرد و خانواده های آنها را نيز نپذيرفت."

هدف از جمع آوری "يک ميليون امضا" تغيير قوانينی است که ميان مرد و زن تفاوت قائل است و از جمله به مرد حق داشتن چند همسر و سرپرستی فرزندان را می دهد.

پيشتر در روز 4 مارس و روز جهانی زن (8 مارس)، دهها مدافع حقوق زنان بازداشت شدند و شماری از آنها با اتهام "اقدام عليه امنيت ملی" روبرو هستند.

برخورد و بازداشت فعالان حقوق زنان در تهران با اعتراض های داخلی و بین المللی مواجه شده است.

در کنار نامه اعتراضی صدها فعال سياسی و اجتماعی ايران به رييس قوه قضائيه، کارشناسان سازمان ملل متحد نيز روز پنجم آوريل با انتشار بيانيه ای نسبت به برخورد با فعالان حقوق زنان در تهران ابراز نگرانی کردند.

در اين بيانيه، که توسط گزارشگران ويژه اين سازمان در مورد خشونت عليه زنان، آزادی بيان و مدافعان حقوق بشر تنظيم شده، آمده است که "روند برخورد با مدافعان حقوق بشر و بازداشت آنها در ايران، نگران کننده است."

در ادامه بيانيه کارشناسان سازمان ملل آورده شده: "مردان و زنان ايرانی که دست به اعتراضات مسالمت آميز زده اند يا برای برابری حقوق زنان تلاش کرده اند، بارها بازداشت يا مورد حمله قرار گرفته اند ... برخی جناح ها در داخل دولت ايران مصمم بوده اند که حق آزادی بيان، تجمع صلح آميز و آزادی و امنيت فردی را از مدافعان حقوق زنان سلب کنند. ما از دولت ايران می خواهيم به تعهدات بين المللی خود در ارتباط با حقوق مدنی و سياسی افراد پايبند باشد."

بهتر از این نمی شد! من فکر می کنم که این بهترین وضعی است که می تواند پیش بیاید. احمدی نژاد دو سال سعی کرد نقش انقلابی ضدامپریالیست را بازی کند، اما واقعیت همین چیزی است که می بینیم و همه مخالفانش از روز اول گفته بودند. ملت نشسته بودند داشتند نرگس و شبهای برره و باغ مظفرشان را می دیدند و دل شان هم به این خوش بود که دیگر غارتگر بیت المال نداریم و بزودی مدیریت جهان را در اختیار می گیریم و به کوری چشم دشمنان ایران زمین، انرژی هسته ای هم تولید می کنیم. همه دنیا هم خبر از رئیس جمهوری می دادند که می خواهد با آمریکا بجنگد و عراق و افغانستان و ملت محروم آمریکا را آزاد کند. امروز خبر اصلی ایران خبر مبارزه با بدحجاب ها بود. من که فکر می کنم باید به این سردار رادان و سردار احمدی مقدم یک جایزه حسابی داد که کار انتخابات بعدی را راحت کردند. تمام نقطه قوت احمدی نژاد این بود که کاری به پوشیدن و نوشیدن و چیزهای دیگر مردم نداشت، مردم هم می گفتند حالا بی ریخته، چی کارش کنیم، بزرگ می شه خوشگل می شه. ولی حالا دیگر به نظر من آقای کروبی باید برود با خیال راحت بخوابد، آقای خاتمی هم برود سفر رم و برگردد و ببیند که دیگر مشکلی نیست و اصلاح طلبان هم از شر نیروی انتظامی راحت شوند. من فقط دلم می خواهد آن نابغه ای را که چنین فکری را شروع کرد، پیدا کنم و دستان مبارکش را ببوسم. البته من پیش بینی می کنم که این طرح تا یک هفته دیگر متوقف می شود و مثل هر سال دوباره همه چیز می رود سرجای خودش، ولی اگر خواستند طرح جدی و موفقی را برای مبارزه با بدحجابی پیش ببرند، طرح زیر را پیشنهاد می کنم:

اول: با توجه به اینکه آقای احمدی نژاد قبل از انتخابات گفته بود: « آیا مشکل کشور نوع لباس پوشیدن جوانان است؟» اولا نیروی انتظامی باید به بدحجاب های عزیز تذکر بدهد که منظور رئیس جمهور از جوانان کسانی است که زیر پنج سال سن دارند و دولت احمدی نژاد مشکلی با لباس آنها ندارد، یا اینکه از این به بعد به کلیه کسانی که دستگیر می شوند، اعلام شود که طبق آمارهای جدید کسی که بدحجاب است، نمی تواند کمتر از چهل سال سن داشته باشد، بنابراین جمله احمدی نژاد به شکل زیر اصلاح می شود: « آیا مشکل کشور نوع لباس پوشیدن جوانان است؟ نه، مشکل کشور نوع لباس پوشیدن افراد میانسالی است که می خواهند خودشان را جوان نشان بدهند.»

دوم: با توجه به اینکه لازم است که مردم طرفدار دولت باشند تا دولت بتواند با مشت محکم توی دهان استکبار بزند و در حال حاضر دولت دارد با مشت محکم توی دهان بدحجاب ها می زند، و برای تغییر چهره پایتخت پیشنهاد می شود، کلیه بدحجاب ها از تهران به شهرستانها منتقل شده و تعدادی از خوش حجاب های شهرستانی از روی نامه های ارسالی برای رئیس جمهور تعیین شده و جمعیت شهرستانها به تهران و بالعکس منتقل شوند، در این صورت دیگر در تهران بدحجاب هم نداریم، رئیس جمهور هم مجبور نیست هر روز برود شهرستانها سخنرانی کند، همه کارها در تهران صورت بگیرد.

سوم: با توجه به اینکه بدحجاب ها در شمال تهران زندگی می کنند و خوش حجاب ها معمولا در جنوب تهران به سر می برند، پیشنهاد می شود تا زمان انتقال کامل باحجاب ها به تهران، برادران را در جنوب تهران و خواهران را در شمال تهران متمرکز کنیم و مناطقی ویژه خواهران بدحجاب درست کنیم که دور آن دیوار کشیده شده باشد و هیچ کس هم نتواند وارد آن شود، هر هفته هم با هلی کوپتر برای آنها غذا بریزیم.

۱- قفسه ها و کابینتها رو که باز و بسته میکنم چشمم  میفته به شیشه شربت آلبالوی شکرک زده. یه شیشه دیگه هم که نصفه مونده سرش کپک زده. در یک لحظه عزممو جزم میکنم که به وضعشون سر و سامونی بدم. جفتشو نو خالی میکنم توی یه قابلمه و زیرشو روشن میکنم. حالا باید صبر کنم تا بجوشه و بعد دیگه مشکل حل شده. خوب توی این فرصت هم یکی از کابینتهارو خالی میکنم و خرده ریزه ها رو تو بقیه جا میدم تا از جایی که دارم حداکثر استفاده رو بکنم.غرق در افکار کدبانوگرانه هستم که یه صدای فسسسس میشنوم. وایییییی شربتم سر رفت. کل گاز و کبریت و شلوارم قرمز شده. اه . فکر میکنید چیکار کردم؟ مثل این زن افسرده های تو فیلما قابلمه رو کوبیدم زمین و نشستم گریه کردم؟ دیوونه ای؟ معلومه که نه. چون اونوقت خودم باید همشونو جمع کنم پس زودی یه دستمال خیس برمیدارم و میفتم به جون گاز. شربتی که روی گاز ریخته انقدر زیاده که مجبور میشم یه قاشق و کاسه بردارم و جمعشون کنم. وسوسه میشم که حیفه دورش نریزم بذارم واسه مهمون! ولی نه وجدان بیدار و همیشه در صحنه این اجازه رو نمیده و همشو خالی میکنم تو ظرفشویی.

۲- جمعه عصر یه سواپ پارتی توپ داشتیم. خیلی احساس خوبیه که چیزایی رو که لازم نداری با چیزای جدیدی که احتمالا اونارو هم لازم نداری عوض کنی! ولی نه اینطورام نیست. اگه یه سواپ باز حرفه ای باشی مثل آبجیت، اونوقت دیگه میدونی که چیو بخری و چیو نخری. خلاصه جای همه خالی . خیلی خوب بود. با آدمهای جدیدی آشنا شدم که منو به عنوان بنیان گذار سواپ پارتی در غرب و حومه تهران میشناختن و کلی تحسین و کسب اجازه واسه برنامه بعدی و این حرفا. خیلی جالبه که خالق یه چیزی هر چقدر هم کوچیک و شاهد رشد و پرو بال گرفتنش باشی. تشکیل یک جمع کوچک با هدفی که برای همه سودآوره خیلی خوبه.

گلمریم همچنان وراج در خدمت جامعه نسوان فرزانه خواب آلود بهارزده.