خوب دوستای عزیز به سلامتی و میمنت منم دیگه رفتنی شدم. بعد از کلی این در و اون در زدن تونستم پذیرش دانشگاه استنفوردو بگیرم.  خیلی سخت بود. این مدت کلی دوندگی کردیم و به  آب و آتیش زدیم. امیدی نداشتم که بتونم ویزا بگیرم ولی خوب اونم جور شد. خوشبختانه به آرزوم رسیدم و بچه دومم "مید این آمریکا" میشه! فقط موندم که میتونم با این وضعیت  ترم بعد سر کلاسها حاضر بشم یا نه. دوستای عزیز برام دعا کنید . یه خورده میترسم. با یه بچه یک ساله و یه کوچولوی در راه تو  غربت  چیکار کنم؟ میبینی هنوز نرفته غم غربت و هوم سیک و اینا شدم. به زودی خبرای جدیدترو براتون مینویسم.

گلمریم

پی نوشت مهم: مهرآفرین قشنگم، عزیز خاله با یک هفته تاخیر تولدت مبارک

امروز ۱۳ به در بود و من تصمیم گرفتم تنها برم بیرون و کمی با خودم خلوت کنم.در نتیجه یک سری چیزهایی با خودم برداشتم که از جمله دو تا کتاب از اسکاول شین،کتاب مقدس و دفترچه ای بود که همیشه در اون احساساتمو و مسائل شخصیمو مینویسم.همیشه هفتاد تا سوراخ قایمش میکنم و مثلا" اگر با خودم ببرمش مطب میگذارمش توی کشو میزم و در کشو را قفل میکنم و کلیدشو میگذارم توی کیفم و یا تو خونه هم در میزمو قفل میکنم و کلیدشو میگذارم یک جایی که هیچ کس عقلش  نرسه و تازه مرتب هم جای کلید را عوض میکنم و .....

رفتم که برم بیرون دیدم همسایه مون ماشینشو بد طوری پارک کرده و من اصلا" نمیتونم ماشینمو بیارم بیرون.مجبور شدم زنگشو نو بزنم و بعد پسرش اومد ماشینشو درست کرد و ماشینمو زد بیرون.در همین حال من کیسه ای که کتابها توش بود جا گذاشتم.بعد از ساعت ده صبح تا ۶ عصر بیرون بودم.رفتم کل اتوبانهای تهران را گشت زدم.رفتم سینما فیلم مهمان و اخراجی ها رو دیدم و بعد خواستم توی دفترم بنویسم که هرچی تو صندوق عقب و بقیه جاهای ماشینو گشتم نبودمثل برق گرفته ها برگشتم خونه و دعا دعا میکردم که کیسه رو توی خونه جا گذاشته باشم

وقتی رسیذم توی پارکینگ دیدم همسایه مون اونجاست و به من گفت خانم دکتر کیسه تونو جا گذاشتید...!

الان خیلی خیلی ناراحتم.میگم حتما" توی این همه مدت خودش یا پسرش دفترمو خوندن....خیلی خیلی ناراحتم حتی اگه همه شما بگین که مهم نیست.باید چکار کنم؟؟خیلی اعصابم به هم ریخته...

شیوا

ربابه ر

ربابه ر

من ژس ورد ندارم برای همین اینجا مینویسم تا بلکه یه ادم خیر اونو گذاشت تو متن!
اول از همه عید مه مبارک. امیدوارم که امسال بهترین سال زندگیتون در 30 سال گذشته باشه. دیه اینکه فردا سیزده بدره و من هنوز مثل یه بچه مدرسه ای از اومدن این روز غصه ام می گیره و احساس می کنم باید مانتو بشورم اتو کنم. دیگه اینکه چند شب ژیش خواب شیوا رو دیدم با هم تو تاکسی نشسته بودیم. از حوالی خیابون تخت طاووس که رد می شدیم یه جایی رو بهم نشون داد و گفت اینجا کتاب فروشی زدم ضمن اینکه یه کافه تریای جمع و جور هم توش داره و قرار دفعه بعد اینجا دور هم جمع شیم. توی خواب قلبم از خوشحالی داشت می ترکید شاید چون این کمابیش ارزوی خودم هم بوده. راستی قرار بعدی کیه ؟ من که دلم برای همه خیلی تنگ شده.
راستی من به خودم قول دادم که امسال ذیگه زنجموره- نوستالژی - اینجا قدر ادمو نمی دونن- ترافیک وحشتناکه- هوا کثیفه- هیشکی منو دوست نداره- و هزار تا بهونه دیگه رو کنار بذارم برای همین به یه ژوست خیلی کلفت احتیاج دارم. لطفا هر کی میدونه بگه از کجا باید بخرم.
در ضمن این کیبورد نمی دونم چرا ب با 3 تا نقطه زیرش رو نداره برای همین هرچی نوشتم شده ژ (فهمیدن این جمله 20 امتیاز داره!)

(مریم ق)

بعد قرنی نوشتن چه سخته. سال نو مبارک. شهرزاد کجایی؟ ربابه کجایی؟ آزاده کجایی؟ پرشنگ رضیه مریم و بقیه کوشید؟ من دلم تهرون گردی میخواد آزاد و رها. تو این هوای ابری خوش بوی سرد. دوست دارم برم سینما. وبلاگ بخونم و بنویسم. نه اینطوری هول هولی وقتی مهمون تو خونه ام نشسته. امیدوارم همه خوش باشن و از این تعطیلات لذت ببرید.

من برمیگردم

گل مریم