دیگه داره جزو مراسم هر روزه می شه ! غیر ارادی ! صفحه را باز می کنی ! گوگل! و اون بالا بین isohunt و signin نوشته «یاد باد«.. تنها تیتر فارسی اون بالاست... «یاد... باد» کلیک می کنی و تا نوشته ها کامل به پایین بخزه چشمت می افته به تیتر اولین نوشته... چند روزیه همین تیتر اوله : «مهم نیست...». جمله آرامش بخشیه ! و انقدر بهت می چسبه که هر دفعه بهت می گه مهم نیست... و تو صفحه رو می بندی. به این می گن یه تیتر به جا و هر دفعه به موقع.
مجبور بودم که با اجازه ربابه تیتر را بدزدم که باز هم تیتر اول بگه مهم نیست :)
پرشنگ
راستی... من خوبم شما چطورین ؟

اگه بدونید چه حالی میده تو یه جای گرم نشسته باشین و جناب سخنران داره خودش رو می کشه که نتایج جدید چاپ شده اش رو توضیح بده و خوب آدم هیچ چی نفهمه و در عوض نت بازی کنه و وبلاگ نویسی به زبانی که مطمئن باشه که بغل دستی هم هیچ چی نمی فهمه.

راستی اگه یادم بمونه حتما یه عکس از این مکان کنفرانس میگیرم و اینجا میذارم ببینید این کارتونهای ژاپنی که می بینیم پر از ساخنمانهای عجیب و قشنگ و ... الکی نیست. خوب آقاهه داره خلاصه آخر رو می گه الانهاست که بگن بریم نهار. این دیگه مهمه. باید برم. کاش یه بربری هم بودها....

ربابه ر

 سلام

  راستش من خيلي نگران اين قضيه هسته هستم. اميدوارم به خير بگذرد . مدتي پيش تلويزيون اينجا يه ميز گرد گذاشته بود با شرکت دو ايراني (يک نويسنده و يک عکاس ساکن فرانسه) و دو فرانسوي صاحب نظر در سياست و امور خاورميانه. عنوان ميز گرد اين بود: آيا بايد از ايران ترسيد  يادمه يکي از آقايان فرانسوي صاحب نظر دليل آورد که ايران قطعا انرژي هسته اي را براي سلاح ميخواهد و گرنه ايران احتياجي به اتم ندارد چون نفت دارد. من کاري به اينکه ما سلاح اتمي داريم يا نه ندارم ولي اين استدلال بچگانه خيلي اعصابمو خرد کرد. هر بچه مدرسه اي هم ميداند که نفت ما خيلي خيلي زود تمام ميشه و بايد به خاک سياه بشينيم. پيش خودم فکر کردم اين آقاي کارشناس حتماً انقدرها هم خنگ نيست و خودش اين قضيه را خوب ميداند ولي چقدر قشنگ سر مردم را با استدلالهايشان شيره ميمالند و چقدر مسخره حق خودشون ميدونند که براي مردم يه قاره ديگه تعيين تکليف کنند. از يه طرف دنيا يکي به بهانه برقراري صلح بلند ميشه و مياد افغانستان و عراق و کويت و... را ميگيره  يک آب هم روش!! از يه طرف ديگه يکي باز هم به بهانه برقراري صلح ميگه بايد ... از روي نقشه دنیا پاک بشه و با همين يه حرف كلي مصيبت براي مردمش درست ميکنه.  چي مي شد اگه اين آدمهاي بزرگ دلشان براي مردم کوچيک يه جاي ديگه دنيا نميسوخت  و ميگذاشتند هر کشوري خودش به اموراتش رسيدگي کند. خدا آخر عاقبت اين دنياي ديوانه را به خير كند. 

از اين حرفها که بگذريم ملالي نيست جز دوري دوستان!  خوب و خوش باشيد       رضيه

"در لحظه ناتوانی من کتابی نوشته ام...." - مارگارت میچل.

این جملهء نوشته شده روی لیوانی است که یادگاری از شهر جنوبی اتلانتا خریدم. یادگاری به خاطر نویسنده فراموش شده  درونم... به امید خاموشی که او را مدفون زیر روزمرگی و مشکلات زنده نگه دارم ..شاید روزی دوباره مثل انگشتان جوهری فروغ "سبز " شود.

مارگارت میچل و خانه محقرش که خودش آنرا "زباله دان " می نامیده من را برد به روزهای قشنگ و سرشار نوجوانی.... به روزهای خوب "بر باد رفته". به روزهایی که در دنیای خودم مثل اسکارلت در جشنهای پر شکوه می رقصیدم . سال چهارم سه روز تمام سر تمام کلاس ها رمان "اسکارلت" را یواشکی زیر میز  می خواندم که نوشته مارگارت میچل نبود ولی شیفتگی من را به رویای زندگی به جای اسکارلت پاسخگو بود...

دیدن اتاق محقری که محل تولد این اثر کم نظیر است به یادم آورد که سالها قبل از این مهندس بیچاره ای که گاهی پشت روزهای طولانی اش با کامپیوتر کپک میزند دخترک شیفته و پرشوری بود که خوب می نوشت ....باید نجاتش بدهم تا نمرده هنوز! ولی نمی دانم چطور!

آزاده ط 

با اجازتون من کامنت بی ربط مربوط به مطلب گلمریم رو حذف کردم. ربابه ر

سلام. اومدم بگم که سواپ پارتی خوبی بود و کلی خوش گذشت. لازمه بدونید که هیچ کدوم از دوستانی که ابراز علاقه کرده بودند هم نیومدند. مهتاب م خروسک گرفت. مریم ق و فاطمه م مهمون داشتند و خلاصه غیر از مصی ط هیچ کسی که شما بشناسیدش نبود. اول برای همه یه خورده سخت بود که برن و لباسا و کیف و کفشارو نگاه کنن. بنابراین من هر چیزی رو که میتونستم بژوشم یا حتی اندکی از دست و پام بالا میرفت پوشیدم و قر دادم و کت واکینگ اومدم تا مورد پسند واقع شدند و دوستانمون ترغیب به خرید گشتند. برای اولین تجربه بد نبود. حالا یکی از دوستام داره میره هند و بعد عید میاد. احتمالا یه بار هم خونه اونا برگزار کنیم و جنسایی رو که بیاره ببینیم. البته انقدر از این دور هم بودنه خوشمون اومد که ممکنه قبل از عید یکی دیگه هم برگزار کنیم. بازم اینجا درموردش حرف میزنم. شاید یختون واشه. فعلا تحریم و اوضاع قاراش میش مملکتو بی خیال. همین دم رو بچسب که نمیدونی بعدش قراره چی پیش بیاد.

گلمریم