من این نوشته را از تهران می نویسم .

ماندا نا جان من که خیلی دوست داشتم بیام ولی متاسفانه از هیچ دوستی خبری نشد و من نمی دونم کجا و چه ساعتی . به هر حال به همگی خوش بگذره .

اول از همه تولد همه بچه هایی که تو این ماه به دنیا اومدن خیلی مبارک، شهرزاد، کینوش و بقیه ای که من نمی دونم.( با عرض شرمندگی)

بعد هم قرار پنجشنبه مون  یادتون نره، ساعت 1 ، همون جای همیشگی.

یه خبری دارم که میتونه هم خوشحال کننده باشه و هم ناراحت کننده. "ریتا " هم داره میپره . آخرین روزهای ایران موندنشه و به زودی به جمع دوستای اونور آبی اضافه میشه. برای همین هم خواست که فردا هرکی میتونه بیاد چون احتمالا آخرین فرصت برای دیدن بچه هاست. تا بره و کی دوباره برگرده....

تا فردا

                                                                                                            ماندانا

شب یلداتون مبارک.

نمیدونم چرا امشب اینقدر یاد شب یلدای سال چهارم دبیرستان کردم. شاید بیشتر از هر زمان دیگر. رفتم یه سر به آرشیو وبلاگ زدم مطلبی در این مورد ندیدم. هی سعی کردم خاطرات رو به یاد بیارم، ولی بیشتر از خاطره، یه حس بود که به یادم میومد. یعنی اینکه اصلا یادم نیومد اون سالاد اولیه شام از کجا پیدا شد ( اشتباه نمیکنم؟ شام سالاد الویه داشتیم، نه؟)، یا اینکه همین الان یادم افتاد که ظاهرا ما فردای شب یلدا رو مدرسه موندیم نه خود شب یلدا رو، یا اینکه ... . اما اون حسی که ازش صحبت میکنم یه حس سرمستی و سرخوشی ناشی از شب بیدار موندن و نشستن تو هوای سرد تو حیاط مدرسه با رفقای همیشگیم هست که هیچ وقت از یاد و دلم نمیره.

جای خالی نیلوفر تو این وبلاگ خیلی احساس میشه. نیلوفر جون، کاش میتونستی چند خط در مورد اون روزا برامون بنویسی.

راستی ما فردا عازم واشنگتن دی سی هستیم تا چند روزی استراحت کنیم. اگه از دوستان عزیز کسی اون طرفا زندگی میکنه خوشحال میشم دیداری تازه کنم.

هفت آذر به همگی خوش بگذره.

راستی: در راستای غیبت نیلوفر عزیز اعلام میکنم که تولد من در راه است. پیشاپیش از تبریکات شما عزیزان سپاسگزارم .

 دوستدار همگی

شهرزاد