سلام به همگی

-مرسی از تبریکاتون ،

منم تولد همه آذریها و آبانیها رو با یه کم تاخیر تبریک میگم، ایشالا ۳۱ سالگیتون بهترین سال زندگیتون تا حالا باشه.

-میخواستم یه شعر برفی بنویسم که حس و حال این دو سه روز تهران رو بچه های دور از تهران هم بدونن ، اما شعره از یادم رفت، یه شعری که این روزا تو رادیو زیاد میذارنش، محمد نوری خوندتش فکر کنم، اوممممممممممممم... هی یادم اومد:

 ببين باز مي بارد آرام برف                     فريبا و رقصنده و رام برف

عروسانه مي آيد از آسمان                    در اين حجله آرام و پدرام برف

بچه هایی که جمعه و شنبه یه جاهایی بالاتر از بزرگراه همت بودن می دونن که چه خبر بود، ماشینها تو خیابون تپ و تپ می خوردن به هم، استاد ما دیروز با شلوار جین و تی شرت زرشکی اومد سر کلاس (تو ایران این تیپ واسه یه استاد جا افتاده سر کلاس یه نموره عجیبه)، بنده خدا از جمعه که رفته بوده مهمونی دیگه نتونسته بود برگرده خونشون. خلاصه که این برف حسابی همه جارو ریخته بود به هم.

-نیلوفر جون، این حرفا چیه می زنی، تناسخ!!!! در این وبلاگو میخوای تخته کنی؟؟! ولی خداییش هر جور که فکر کنی این ایده تناسخ از همه ایده های دیگه بیشتر به عقل جور در میاد، من که احساسم اینه که یه زمانی یه جایی دزد دریایی بودم تو یکی از زندگیهام، شایدم نیوتن بودم، یا مثلا خود فیثاغورث، شاید،کسی چه میدونه!

- ربابه عزیز،  جدا هیجان انگیزه که آدم یه دوستایی تا این حد کار درست داشته باشه، webpage هم خیلی جالب بود، کی وقت کردی این همه مقاله و کتاب و .... فکر میکنم خیلی محشره که آدم در کنار پیشرفتهای علمی ، با یه فرهنگ دیگه که به نظر میرسه زمین تا آسمون با مال خودش فرق می کنه هم آشنا بشه و یه دوست با این مشخصاتی که نوشتی رو هم تو یه دوره ای تجربه کنه، نه؟

بیتا

 

یادمه روزهای خیلی خیلی سختی شده بود. می خواستم به قول معروف کم نیارم ولی دیگه مونده بودم. نمی خواستم هم کسی چیزی بفهمه که یا باعث نگرانیشون می شد ویا بازم باعث نگرانیشون می شد و هیچ. یادمه که یه شب که از دانشگاه اومدم سریع رفتم سر غذا آماده کردن و ظرف و ... یه دنیا هم فکر و مسئله تو ذهنم. چرا جواب مقاله هام نمی یاد٬ چرا راه حل مسئله جواب نمی ده ... تو همین آن یهو با چاقوی آشپزخونه زدم و دستم رو هم بریدم. سوزشش تا قلبم رو لرزوند. دویدم و اومدم وسط اتاق نشستم و دستم رو محکم گرفته بودم بیشتر برای اینکه خونه رو کثیف نکنه حالا بازم کارم زیاد می شه. مهدی کمک کرد و دستم رو پانسمان کردیم و من همونجا تصمیمم رو گرفتم. میرم و می خوام که بهم بیشتر وقت بدن٬ اینجوری دیگه نمی تونم.

فرداش با عزم راسخ به راه افتادم. اونروز باید تو مییتینگ ماهیانه گروهی که من رو بورس کرده بود شرکت می کردم. اونجا حرفی نزدم. مشاورم مثل همیشه بسیار مهربان برای اینکه من زودتر به دانشگاه و درسام برسم من رو با ماشین خودش برگردوند دانشگاه. می خواستم که پیاده بشم گفتم یا الان یا هیچ وقت. باید بگم. بهش گفتم من یه مشکلی دارم. شوکه شده بود.  گفتم من امسال درسم رو نمی تونم تموم کنم. فقط گفت الان چیزی نگو واسا. بعد از ماشین پیاده شد و همونجا که جای پارک نبود ماشین رو رها کرد جلوی در دانشکده. همین به من فهموند که تا چه حد قضیه براش مهمه. تصمیم گرفتم آروم تر داستان رو بگم چون به هر حال هفتاد سالشه و نباید خبلی به اعصابش فشار بیارم. از من خواست بریم یه جا صحبت کنیم. رفتیم اتاق مخصوص دانشجویان خارجی. طبق معمول شلوغ. یکی چت می زد یکی عروسک درست می کرد... مسوول اتاق که مثل یه فرشته مهربون بود تا ما رو دید فهمید موضوع مهمیه. سریع چای سبز برامون آورد و گوشه ای رو آماده کرد که حداقل صدامون بهم برسه. خودشم گفت کار داره و رفت.

آقای مشاور٬ دیگه اونجا نبود بلکه می تونستم چهره مهربان یه پدر رو ببینم. بهم گفت: ربابه سان حالا من مشاور نیستم پس همه چی رو بگو با هم راهی رو پیدا می کنیم و من بهت می گم چه جوری این مسئله رو به بقیه بگیم. من فهمیدم این یعنی نهایت مهربانی. برای یک ژاپنی که همه چی اول کار و مسولیته این حرف خیلی سنگین باید باشه. خارج شدن از قالب کار. بهش گفتم که دارم کم می یارم همین. دست منم نیست. من اگه شبها هم بیدار بمونم که مجله ها تا جواب مقاله هام رو ندن نمی تونم درسم رو تموم کنم. در ضمن انرژی هم دیگه برام نمونده حل مسئله و مقاله دیگه و ...

اونروز حتی چایش رو هم نخورد و همش تو تقویمش می گشت و یه چیزایی می نوشت. برای یکی دو هفته از من وقت خواست تا یه کاری بکنه. بهش گفتم از مسئله مالی مهمتر برام حالا مورد قولیه که دادم. تو این مدت چند هفته همه اش  با من تماس می گرفت و می گفت همه چی درست می شه و من نگران نباشم. کاری کرد که مسوول اصلی که رئیس یکی از بزرگترین شرکتهای کل ژاپن ه اومد با استادم حرف زد که مطمئن بشه من تنبلی نکردم و منتظر جوابی هستیم که براشم نمی شه کاری کرد. و بالاخره نتیجه این شد که بورسیه من رو تمدید کردند.

کارها جوری پیش رفت که در آخرین لحظات جواب مقاله ها اومد و دفاع کردم و در وقت معیین درسم تموم شد و نیازی هم به اون تمدید عملا نبود. ولی من همیشه یادم موند محبت رو. برای یکسال و نیم که اول مشاورم بود و بعدا دوست٬ هر یکی دو هفته با هم جایی قرار میگذاشتیم. همیشه به من و مهدی میگفت که به رابطه مهربانانه زوجهای ایرانی٬ فرهنگشون و محبت شون٬ قبطه می خوره. دوست داشت ایران و ایرانی ها رو از نزدیک ببینه. برای جایزه درسم خواست ما رو ببره مسافرت به یه کشور دیگه. بهانه آوردیم که وقت نداریم عوضش خواستیم قبول کنه و با ما بیاد ایران. اون هم قبوا کرد و اومد و با ما تهران و شیراز و اصفهان رو دید. یه هفته ای بود. در همین یک هفته خانواده هم خیلی تحت تاثیر اخلاق این مرد پیر قرار گرفتند. با سن زیادش تمام مدت محترمانه مطیع رسم و رسوم و اخلاق ایرانی بود. با اینکه با توجه به ثروت زیادش براش از نظر مالی هتل موندن هیچ مسئله ای نداشت ولی خواهش کرد در منزل بهش جا بدیم. می گفت می خواد حس و حال زندگی ایرانی رو درک کنه و این تو هتل ممکن نمی تونه باشه.

برگشتیم و همیشه از اون یک هفته بعنوان بهترین هفته عمرش یاد می کرد. باز هم زندگی عادی بود و ما کار کار و کار. وقت نمی شد حتی زندگی کنی. چند باری وقت کردیم همدیگه رو دیدیم. ازش خواسته بودیم بیاد خونه جدیدمون رو ببینه. گفته بود حتما. ولی نشد.

یه کسالت مختصر و بستری شدن و به باور من تنها شدن مطلق. اتاق بیمارستان مثل یه سلول انفرادی. تمیزو مجهز ولی. تا اینکه در عرض کمتر از دو هفته نابینا شد. یه بار که اتاقش رفتیم دیدیم داره یخچال رو می گرده ولی نمی تونه چیزی رو که می خواد پیدا کنه. سخته هفتاد سال ببینی و در عرض چند روز نابینا بشی. می گفت شاید مرگش برای خانواده بهتر باشه.

و من اون هفته بیمارستان نرفتم. تنبلی و کار مهدی و ... ولی همه اش تنبلی. تا آخر عمرم باید در این حس .... بمونم. هفته بعدش رفتیم می بردنش اتاق عمل. ولی بیهوش کامل بود. می گفتند سکته مغزی. ...

و حالا اون رفته. خانواده مراسم نگرفتند. گفتند وصیت خودش بوده. من فکر کردم شاید زبان ژاپنی نمی فهمیم و اشتباه متوجه شدیم. استادم با خانواده تماس گرفت. و گفت حق دارند! چون اموال و شرکت و سهام و ... خیلی مونده باید الان هر چه سریع تر به این کارها برسند بعدا خواستی می ریم خونشون چند هفته بعد. و این خونه جاییه که اولین بار که رفتم بیشتر از بزرگی و سبک نیم قرن تاریخش که همچنان مونده بود٬ بیشتر از اینها آشپزخونه اش من رو یاد سریال اشین انداخت و با خنده این رو گفتم و یادمه اون با چه غروری می گفت تو همین آشپزخونه به محل غذا داده می شده.

احساس می کنم چیزی دیگه اینجا نیست که بخوام ببینم. باید برای یکی دو سالی هم کارام رو رله کنم و تمام. و خوب حس می کنم بوی آشنایی رو که باز من رو به کوچ کردن می خونه. همون احساسی که سالها قبل من رو به این کشور آورد حالا یه جورایی بهم می گه که ورق های آخر این دفتره و اگه بخوام این حس رو ندیده بگیرم رها می شم در روزمردگی اینجا هم بطوری که زندگیم ارزش به روی کاغذ آوردن رو هم دیگه نخواهد داشت.

ربابه ر

 

سلام.

راستش من یه جورایی قاطی کردم. ببینم کسی میتونه کمکی به من بکنه؟! من نمیدونم بالاخره تناسخ درسته یا فردیت روح؟ ما با یک ماموریت خاص و به انتخاب روحمون به زمین می آییم و زندگی منحصر به فردی داریم و بعد از به انجام رسوندن وظیفمون روی زمین می میریم تا روز قیامت که دوباره زنده بشیم و به دور از آلام جسمانی زندگی کنیم یا روح ما از ابتدای خلقت همینطور توی اجسام مختلف زندگی کرده و شرایط گوناگونی رو تجربه کرده و اینقدر به این روند ادامه میده تا به تکامل برسه و سطح انرژیش اون قدر بالا بره که بتونه به سطح بالاتری دست پیدا کنه و بدون نیاز به جسم زندگی کنه؟ یعنی من توی زندگی قبلیم چی بودم و در چه شرایطی به سر بردم؟ مثلاً یک مرد جنگجوی بداخلاق بودم یا دختر کوچیکی که از اپیدمی طاعون مرده یا زنی که از پوست شکار زیرانداز درست کرده و کف غار پهن کرده؟ شاید هم ملکه یکی  از فراعنه مصر بودم یا راهب بودایی یا برده سیاه آفریقایی؟!!

ای بابا باز زدم به جاده خاکی! وقتی از دنیا بی خبری و کارت هم اینقدر نیست که همه وقتت رو پر کنه و اینقدر هم پر حرف نیستی که بتونی تمام روز رو با همکارات حرف بزنی و کتاب هم نمیتونی بخونی؛ خوب همین میشه که میشینی خونده های قبلیت رو مرور میکنی و هی فکر و خیال می کنی و آخرش میشه این پرت و پلاهایی که خوندید!!

از پرت و پلا گذشته کسی میتونه به من بگه بالاخره تناسخ روح درسته یا زندگی منحصر به فرد هر روح؟

 نیلوفر

 

 

سلام

امیدوارم همگی خوب و خوش و سلامت باشید.

سه شنبه که یک ساعتی وقت داشتم پای اینترنت باشم کلی زحمت کشیدم و فقط تونستم نوشته های قبلی رو بخونم و یک پست ناقابل بگذارم. کامپیوتر بدجوری مشکل پیدا کرده و به نظر میرسه که باید ویندوزش رو دوباره نصب کنم. مریم ش عزیز امیدوارم خودت و توت فرنگیت سلامت و شاداب باشید. اینجا هنوز هیچی تغییر نکرده و اوضاع به همون بی سامانیه که قبلاً نوشتم و این طور که معلومه امیدی به اصلاحش نیست! وضعیت کاری هم نابسامانه و  اصلاً احساس رضایت نمیکنم و تقریباً به افسردگی کاری رسیدم و همش دلم میخواد یا توی خونه باشم و یا در حال خرید!! هیچ حرف و انگیزه ای هم برای نوشتن ندارم. خوب بهتره تا بیشتر از این بذر انرژی منفی پخش نکردم مزاحمتون نشم.

نیلوفر