پریشب بعد از کلی کلنجار رفتن برای خوابوندن خودم بالاخره تصمیم گرفتم ساعت دوی صبح بشینم و فیلم "فریدا" رو ببینم. فیلم در مورد یه نقاش زن مکزیکیه. یه زن باحال، عاشق و پرشور. فیلم خیلی خوش ساخت و تاثیر گذار بود به نظر من. اگه تونستید گیرش بیارید و ببینید. من که از فیلمی عزیزم به قیمت ۱۰۰۰ تومان ابتیاع کردم. نکته جالب توجهش اما برای من شباهت صورت هنرپیشه با بهار خودمون بود. بهار جان حتما فیلمو ببین. اگه خواستی برات بفرستم. البته فردا که دارم میرم بزام بعد که برگشتم فیلمو بهت میدم. دیگه اینکه عاشق و معشوق این فیلم خدای خوشگلی و تیپ و هیکل نبودن و این خودش بسی مایه دلگرمی بود که پس ما هم با همین قیافه های معمولی و چاقی و قد کوتاهی میتونیم موندگار بشیم! دیشب هم که از تجربه پریشب لذت برده بودم نشستم و "تصادف" رو دیدم. همونی که امسال اسکار بهترین فیلمو برد. اونم خیلی قشنگ بود. بعد از فیلم خواستم در موردش بنویسم ولی خیلی خوابم میومد. تم انسانی قشنگی داشت. آدمهارو قضاوت نمیکرد و تو به همه حق میدادی.

الان داشتم ایمیلامو چک میکردم دیدم یه نامه از سحر.م برام رسیده. خیلی جالب بود و بهم انگیزه داد که بیام و چند خطی بنویسم. محض اطلاع اونایی که تهران نیستن باید بگم که امشب هوا شدیدا بارونیه. یه رعد و برقی میزنه که خونه مارو میلرزونه. فردا حتما روز آفتابی و خنک و مطبوعی میشه. خلاصه جون میده واسه اینکه بری بیمارستان و بچتو بزایی! خوب از همه دوستان و آشنایان عزیز، برو بچه های خونگرم فرزانگان ، کسبه و اهل محل ، همسایه های فضول مزاحم، خلاصه همه کسایی که تو این نه ماه یار و همر اه من بودن، خصوصا شما که با خوندن اینجا و گذاشتن کامنت و ایمیل و تلفن به من دلداری دادید و باعث شدید دل من گرم و روشن بشه، تشکر میکنم. امیدوارم زود زود بازم براتون بنویسم. راستی مریم ق خانوم بامعرفت، دوست گرام! فاطمه سه شنبه بچشو دنیا آورد نه چهارشنبه! امروزم برگشت خونشون و انقدر معرفت داشت که به منم زنگ بزنه و احوالمو بپرسه. حال عروس گلمم خوبه فقط گویا خیلی بی تابی میکنه و گریه میکنه که اونم طبیعتا به خاطر دوری از پسر منه!!!!

خوب زیاده عرضی نیست،مادر روز پنج شنبه : گلمریم

پی نوشت: راستی من بیمارستان بغل مدرسه هستم. هر کی مسیرش افتاد میتونه بیاد پیشم تا حوصلم سر نره!

یعنی نمیشه یکی یه نوت بوک با یه خط اینترنت وایرلس برام بیاره اونجا آنلاین شم؟ آخه من زود حوصلم سر میره چیکار کنم؟  

این وبلاگ یکی از بهترین ایده های فرزانگانی بوده که تا حالا به مغزمون خطور کرده. خیلی عالیه که هر کی از یه گوشه دنیا یه چیزی می نویسه. من مطمئنم خیلی ها که مثل من از نوشتن تنبلی شون می اد روزی چند بار این صفحه رو باز می کنن.

پرشنگ جان واقعا از نوشتن این خبر متاسفم به خودم قول داده بدم خبرهای بد اینجا نذارم ولی احتمالا بزودی آقای احمدی نژاد حرفشو پس  می گیره :ببخشید خانم اشتباه شده، اصلاً نمی شود!  در ضمن امام جمعه اصفهان هم گفته نگاه زنان به ساق پای آقایان از نظر شرعی صحیح نیست.

ریتا و شهره عزیز امیدوارم این کامنتها رو همینجوری نوشته باشین. چند روز پیش بود که با گل مریم حرف می زدم  و گفتم واقعا کیف می کنم وقتی شما از ماموریتهای خارج از کشور و این برنامه ها حرف می زنین. البته بر همگان واضح و مبرهن است که غیرتمندی آقایان با حسادت زنان تومنی صنار فرق دارد و بسیار چیز  پسندیده ای  است.

یه خبر خاله زنکی اینکه احتمالا  امروز فاطمه م نی نی شو بدنیا می اره.

دیگه اینکه اونهایی که خط رو کامل به یاد دارن لطفا ایمیل کنند تا ما بندگان مخلص هم از این پس موفق به حفظ اسرار بشیم.

یه فیلتر شکنم می ذارم برای بچه های توی ایران که از شیر مرغ تا جون ادمیزاد توش فیلتره. بدبختی ما هر چی امروز پیدا می کنیم فرداش بسته می شه. شما هم اگر چیزی داشتین لطفا دریغ نکنین.  هر ادرسی که می خواستین برین بعد از  com. اینو بنویسن

.nyud.net:8080/

مثال:http://sobhaneh.org.nyud.net:8080

برین حالشو ببرین و دعاشو به جون ما کنین

کارکاتورهای نیک آهنگم از دست ندین

ماهی خسته از فریدون فروغی. راستی یه اهنگی رو تو ماهواره می زاره به اسم because of you که یه خانمه می خونه من خیلی تو اینترنت گشتم ولی پیداش نکردم شما سایتی رو می شناسین که که اونو داشته باشه؟

چه جالبه که شغل آدم واقعا فامیلش هم باشه....قدیما فامیل واقعا پیشه آدما بوده ولی مهرناز ما در همین دوره زمونه معلمه!

امروز با نسترن کلی از استعدادهای ناشناخته مون گفتیم و اینکه کاش بچه ها الان تصویر واقعی تری از شغل آینده شون داشته باشن...درد دل کردیم که ما ریاضی نبودیم، بلکه فقط تجربی نبودن ما را ریاضی کرد!  الان هم از بین ماها فقط مهرنازه که شاید بتونه در این باره منشاء اثر باشه.

مهرناز جان، اگه اینجا رو می خونی یه ندایی بده!

آزاده ط

ممنون میشم زود تند سریع جوابمو بدین.

بیتا

در این که من در زمان مدرسه زیادی یول!!!! بودم حرفی نیست ولی فکر میکنم اصولا بچه های تجربی اینقدر با هم زندگی مشترک گروهی نداشتند.

احتمالا کل کار مثبت ما نامه ای بود که آخرین روز سوم تجربی لای درز کلاس قایم کردیم تا وقتی بزرگ شدیم!! برگردیم و برش داریم.

بدجوری آدم رو وسوسه میکنید که از خطتون بپرسه.

                                                                                            ماندانا

اگر همیشه سینه خیز رفته باشی.....

بالاخره ننه لیلا جمله ای در ماورای سه کلمه در قسمت نظرات نوشت و این اثبات یک معجزه است! حتی بالاتر از اون یکی از روشهای اثبات خالق است به اسم برهان هیجان! یعنی اگر لیلا هم بنویسد این وبلاگ واقعا یک معجزه است!  لیلا جون مرسی از ایمیلت که اون هم معجزه است! متاسفانه دوره امریکای شمالی که به همت شادی عزیز قرار بود یک ماه دیگه باشه، به همت نسترن و مژده فعلا عقب افتاده !  امیدوارم نابود نشه و من هم بتونم شرکت کنم!

بهار جان، از تقویم گفتی و لیست کارهای انجام نشده و آه از نهادم برآمد! گاهی فکر میکنم من زندگی نمیکنم، فقط دنبال زندگی میدوم و هیچوقت هم نمی رسم....ولی این روزها خوشحال ترم. این وبلاگ هدیه روزانه من به خودمه. گریزی به روزهای روشن امید و طراوت که با هم تجربه کریم... این وبلاگ خیلی بهم انرژی میده. مثل یک میعادگاه مخفی و جنگلیه، توی همون جنگلی که همه با هم رفتیم تا "آگاهانه زندگی کنیم و تمامی شیره حیات را بمکیم." 

راستی من تمام حروف خط اختراعی رو یادمه! هنوز هم چیزهای خیلی مهم رو با اون خط برای خودم رمزی نگه می دارم. حیف که فقط برای اعداد کاری نکردیم!

از خط ها گفتید و من می گم که من خیلی بیشتر از خط ها یادمه...من گاهی فکر می کنم توی اون دهه من حتی با خانواده های خیلی ها زندگی کردم....خواهر برادرا، پدر مادرا و حتی غذاها و عادتای همه یادمه! اه............

از همه قشنگتر اینه که احساس میکنم بازهم وقتی دور هم جمع میشیم بین ما synergy عجیبی هست. آتیشه..ما واقعا خاص هستیم: لا اقل برای من....حتی اگه خیلی جاهای زندگی از آدمای معمولی هم عقب افتاده تریم!

آزاده ط

 

یادم هست وقتی آمدم اینجا قرار بود هر ماه برای رضیه یک نامه بزنم ولی باوجودیکه بچه هم نداشتم این تنبلی نگذاشت. رویم نمی شود بگویم که چند تا نامه زدم.

من هم اولین پیتزایم را تولد پرشنگ خوردم. چه روزهایی بود. یادم است که بعدش رفتیم خانه فریناز.

راستی من یکی از دوستانم در اینجا فامیل آقای نیوشا در آمده است و ایمیلش را بهم داد. اگر دوست داشتید به من ایمیل بزنید تا ایمیلش را بهتان بدهم. فکر کنم دیگر الان قصد آتیش زدن ما را نداشته باشد.

گل مریم جان خیلی از نوشته هایت لذت می برم. راستش را بخواهی چند وقت پیش در جواب پست تو درباره سقط جنین یک صفحه دور و دراز نوشتم ولی چون خیلی طول کشید همه اش پاک شد. تازه من هم که خیلی ادعا می کنم سرم می شود از کامپیوتر فکر کردم که کپی کرده ام ولی بسی خیال واهی.

در جواب آن پست گفتم که به نظر من این اولین حق هر زن است که بتواند تصمیم بگیرد که آیا می خواهد بچه دار شود یا نه. حتی اگر می خواهند بگذار به لباس پوشیدن ما هم کار داشته باشند ولی نباید بگذارند که یک نفر تمام سرنوشتش بدون خواسته خودش و از روی تصادف عوض شود.

راستش من یک سال طول کشید که نیکی و یاسی را حامله شدم و بالاخره هم با قرص حامله شدم (فکر می کنید پس چرا دوقلو دارم ). ولی بعدش با وجود جلوگیری ۶ ماه پیش دوباره حامله شدم و در روز ۱۲ اگوست ۲۰۰۵ abortion داشتم. در آن دوران بود که خیلی خدا را شکر کردم که در کانادا هستم نه در ایران. حداقل دیگر نگران پیدا کردن دکتر و نگران از مشکلات بعد از عمل نیستی.

خوب و خوش باشید.

شادی

ماجرای بعدی اینه که امروز نمیدونم چرا قات زده ام.از اون روزهاست که حس میکنم هیچ وقتی برای انجام اون همه کار که هی برنامه شو توی تقویم پشت هم ردیف میکنم ندارم و شاید ماجرای ۳۰ سالگی (ریتا) قضیه رو تشدید کرده!.- یه بار دیگه کارامو لیست کردم بعد نشستم دل سیر چند تا سیگار کشیدم و اومدم برای چندمین بار سراغ وبلاگ به امید خبرهای تازه .. و کلی حال کردم که پرشنگ یه چیز تازه نوشته..یه سری تلفن پشت سرهم هم به ریتاو ساتگین و فرزانه و بهناز زدم.و هنوز قات زدگیم درست نشده......................وقتی مینویسم که هر کاری تا کی باید تموم بشه ، گوه گیجه میگیرم.(گلاب به روتون)

سلام به همه. آدم وقتی خواننده های پروپا قرصی  مثل شما داشته باشه مگه میتونه یه روزشو بدون نوشتن سپری کنه؟ البته که میتونه! به شرطی که مثل من بیکار نباشه! جونم براتون بگه که پریروز که داشتم از پله های کلاس زبان بالا میرفتم - با توجه به اینکه طول و عرضم اونقدری شده که از چشم هیشکی پنهون نمیمونم -، که یک دفعه خانومی که مسئول کنترل لباس و مقنعه و این چیزاست منو دید و گفت: خانوم حامله ای؟!!! منم گفتم آره. گفت حامله ای و لاک زدی ؟ مگه نماز نمیخونی؟   گفتم : نه! چطور مگه؟ گفت: وای،  تو الان با این حالت بیشتر باید به یاد خدا باشی  ، باید دعا کنی! گفتم من به شیوه خودم با خدا حرف میزنم. شما هم اگه دو روز دیگه دندون رو جیگر بذاری دیگه منو نمی بینی." خلاصه اونروز گذشت. دوباره دیروز با چند تا از بچه ها سر کلاس نشسته بودیم و منتظر معلممون بودیم که یکی از خانوما با شال(بدون مقنعه) اومد تو. پشت سرش همون خانومه اومد و بهش تذکر داد که چر ا با روسری اومده و باید بره پایین مقنعه سرش کنه. خلاصه با خواهش و تمنا کوتاه  اومد و دوباره  چشمش به من افتاد. چون منم روسری سرم بود بهم گفت :تو که گفتی دیگه نمیای؟ گفتم فقط دو سه روز دیگه! پرسید: حالا بچت چی هست؟ با خنده گفتم: پسر گفت : همینه که انقدر سرحالی! اسمشو چی میخوای بذاری؟ گفتم: ابوالفضل! قشنگه؟ در حالیکه به سمت در میرفت گفت : آره. خدا بهت ببخشه! " بعد از رفتنش شلیک خنده بچه ها فضا رو پر کرد. فکر کنم امروز دیگه باید مقنعه سرم کنم. هر چند به نظر خودم خیلی خنده دار میشم. ولی خوب مهم نیست. خیلی مسخرست که سی سالت باشه و درست مثل یه بچه هفت هشت ساله سر نوع پوششت بازخواست بشی. راستی شما هم این چندروزه گشتهای پلیس با بنز الگانس رو که دو تا فاطی کماندو هم سوارشونه و با دقت به دخترا نگاه میکنن دیدید؟ یه جاهایی هم نیروهای گشت با اسلحه ایستادن و ماشینارو بازرسی میکنن و اگه احیانا دختر و پسر خوشگلی، چیزی توش دیدن ماشینو نگه میدارن. اینطور که شنیدم ایندفه جریمه نقدی و یا دو هفته زندان داره. جالبه که هر سال با شروع فصل گرما ( بخونید جفت گیری!)، به بعضیا خیلی فشار میاد و شروع میکنن به گیر دادن به جوونا. 

خوب با یه وقفه 2 ساعته بقیه نوشتمو از سر میگیرم. داشتم سبزی خوردن پاک میکردم. یاد حرف شهره افتادم در مورد آشپزی و این حرفا. کارایی از این دست چون فرصت فکر کردن به آدم میدن یه وقتایی خیلی خوبن. البته به شرطی که خسته و کوفته از سر کار برنگشته باشی و ضمنا همه چیز بستگی به دیدت به موضوع داره. اولا نباید خیلی سخت گرفت چون واسه یه آدم باهوش راضی کردن بقیه با پخت یه غذای سردستی جزو راحتترین کارهاست. حالا من یه فوت و فن هایی تو آشپزی دارم که علاوه بر اینکه خیلی سریع جواب میده ، مزه خوبی هم داره و تو پستهای بعدی چند نمونشو براتون میذارم. فعلا برای نمونه این لینکهارو داشته باشید :

از وبلاگ قاصدک  توصیه های خوبی کرده. اینم سرچ کردم : آشپزی

خیلی روده درازی کردم. فعلا تا بعد : گلمریم.

سلام. یه روز که نمیام اینجا انگار از دنیای قشنگ خودمون عقبم! راستش دیشب خیلی عصبی و دلگیر بودم . این چند روزه انقدر حرفای ضد و نقیض در خصوص نوع زایمانم شنیدم که دیگه نمیدونم باید چیکار کنم. خیلی دلم میخواد زایش رو به معنای واقعی کلمه همونطور که حوا و بقیه زنان ساده کامل تجربه کردند ، تجربه کنم. میدونم خیلی احمقانه است ولی از اون احمقانه تر اینه که کاری رو که زنا تو جاهای دیگه دنیا به ساده ترین شکل ممکن تجربه میکنن، ما با کلی استرس و شاید و اما و اگر پشت سر میگذاریم. دیشب مامایی که پیشش میرم و همیشه زایمان طبیعی رو بهم پیشنهاد میکرد  گفت که لگن مناسبی برای این کار ندارم و دلیلشم عدم تغذیه مناسب در دوران نوجوانی، نبود نور کافی و دلایلی مثل اینه که باعث میشه ما نسل جنگ و انقلاب لگنهامون به اندازه کافی رشد پیدا نکرده باشه.( راست و دروغش پای اونی که گفته). خلاصه که دلم خیلی گرفت ولی سعی کردم به خاطر بیارم این جمله رو که : خدایا قدرت تغییر دادن هر آنچه تغییر پذیره به من عطا کن و قدرت پذیرش هر آنچه که نمیتونم تغییر بدم." امروز رفتم پیش دکتر خودم که میگه باید چند روز دیگه هم صبر کنیم. خلاصه که به نظر میرسه این کوچولو هنوز نمیخواد دنیای گرم و نرم خودشو ترک کنه. نمیدونه این بیرون چه زندگی هیجان انگیز و چه مامان و بابای باحالی انتظارشو میکشن!!!!!! چند شب پیش داشتم با علی در مورد اونچه که پدر و مادرا میتونن به بچه هاشون بدن حرف میزدم. بعضیا عقیده دارن که ما باید اونقدری بچه بیاریم که بتونیم از لحاظ مالی حمایتشون کنیم. من وقتی به زندگی و دوره نوجوانی و اوایل جوانیم نگاه میکنم، احساس میکنم چیزی که خیلی بهش نیاز داشتم و ازم تا حدودی دریغ شد اعتماد و پشت گرمی بود. اینکه هر کاری میخوام بکنم توش نه نیارن. به من فرصت تجربه کردن و اشتباه کردن بدن و فکر نکنن که بچشون موجود آسیب پذیریه که با کوچکترین باد و بودی خراب میشه و میفته. که حتی تو همون افتادنها هم بهترین تجربه های زندگی نهفته است. من الان از زندگیم و ازدواجی که کردم خیلی راضیم. و میدونم که به نسبت دوستای خودم تو این مملکت خیلی چیزارو تجربه کردم( در زمینه زندگی اجتماعی) که فرصتش برای خیلیها فراهم نبوده و آزادیهایی داشتم که خیلیها نداشتن. ولی افق دیدم خیلی محدود بوده و همش سعی داشتم اون چیزایی رو که ازم دریغ میشد و خیلی هم چیزای مهمی نبودن به دست بیارم و دست پیدا کردن به یه سری از چیزا جزو محالات بود. دلم میخواد بچه های من بتونن و این امکانو داشته باشن که به شیوه خودشون زندگی کنن ، از بودن لذت ببرن و توی اون سن طلایی که همه چی امکان پذیر به نظر میرسه و به قول شما میشه آپولو هوا کرد ، برای دست پیدا کردن به خواسته هاشون تلاش کنن. میخوام تا اونجایی که ممکنه کمتر بهشون بگم نه. این کلمه ی لعنتی خیلی از استعدادهارو کور میکنه و خیلی از خلاقیتهارو در نطفه میکشه. امیدوارم بتونم از دیدگاه جوون بیست سال بعد به زندگی نگاه کنم و امل و غرغرو و حوصله سربر نباشم. و زندگی خودم انقدر برام جالب باشه که به بهونه محبت باری به دوش بچه هام نباشم و آویزونشون نشم!

راستی امروز یه ایمیل از ارکیده داشتم. خیلی نفس گیر و خوب بود. نمیدونم چه کار خوبی انجام دادم که یه همچین هدیه هایی از زمین و آسمون بهم میرسه! من اینجا فقط سعی کردم که صادقانه از تجربه های زندگیم برای شما بگم و دلم خواسته از شما هم که مدت مدیدی باهاتون زندگی کردم ، بیشتر بدونم. خوشحالم که به شناخت بهتری نسبت به هم رسیدیم و ورای ظاهر و رفتارمون تونستیم با تفکراتمون با هم ارتباط برقرار کنیم. ببخشید که این پست طولانی شد . ضمنا به عرض دوستای عزیزم میرسونم که به محض فارغ شدن میام و از تجربه زایمانم براتون مینویسم. راستی به نظر شما جالب نیست که در کنار تمام مسایل مربوط به سیاست و انرژی هسته ای و هزار بدبختی که ریخته سرمون،  یه عده هنوز دل و دماغ حرف زدن از این خزعبلات رو هم دارن؟

ارادتمند شما : گلمریم

حالا سوالم: دوستان عزیز دندانپزشک لطفا منو راهنمایی کنید، آیا دادن پستانک به نوزاد در آینده برای دندوناش مشکلی ایجاد میکنه و آیا شما توصیه میکنید؟

راستی سه روز هی به وبلاگ سر زدم ولی در نهایت دچار همون عقده ای که شهره گفت شدم ، چون اول اردیبهشت منم سی ساله شدم و دخترکم یک ماههاما هیچ خبری نبود!

دوستتون دارم،اکرم

-شهره سرود ملی شاهکار بود ، پر از صلح و صفا  - درست مثل این روزها -

-متخصصان: بیتا و آرزو و مریم ق  ، لطفاْ یه کاری کنین فقط خودمون بتونیم نظرات بنویسیم.

بهار

سلام به همه

راستش این فکر کنم چهارمین باره که میام بنویسم یک چیزایی امیدوارم ایندفعه انقدر زود حوصله ام از خودم سر نره و یه چیزی بفرستم تو این وبلاگ بالاخره!!!!!

اول از همه ممنون از همه دوستهایی که تولدم را تبریک گفتن و SMS فرستادند( البته دو نفر بیشتر نبودن ولی برای اینکه خودمو از تک و تا نندازم اینجوری نوشتم)

دوم اینکه حتما حتما حتما برید عضو Birthdayalarm بشید، اینجوری حداقل مطمئنید هر سال یک ای_میل تبریک با یک پیشگویی مجانی دارید و خیلی دچار عقده خود کم هیشکی دوست ندار بینی نمیشید

سوم : در راستای حرفهای پرشنگ و آزاده من فکر میکنم جریان مملکت ما همون" از ماست که بر ماست " " شده و اول باید خودمونو درست کنیم و به قول پرشنگ دموکراسی وارداتی نمیشه که قضیه هم ریشه تاریخی داره بدجور این آقای شکوهی بنده خدا اونقدر جلز و ولز میکرد سر کلاسها و میگفت باید تاریخ بخونید که نادانسته به مملکتتون خیانت نکنید همین بود دیگه ( بعد ما سر کلاسش حوادث میخوندیم و کتابای عزیز نسین!!!!!!!)

چهارم در مورد ....... حق مسلم ماست، بر ما دانش آموزان واضح و مبرهن است که ثروت شونصد میلیون بار از هر چیزه دیگه ای تو این دنیا بهتره ، شک که ندارید؟؟؟؟ حالا فکر کنید بزرگترین  تجارت دنیا چیه؟ آفرین، اسلحه. و میتونید حدس بزنید بزرگترین صادر کننده اسلحه در دو سال گذشته کجا بوده؟ آمریکا؟ نه اشتباه حدس زدید، همسایه محترم خودمون روسیه بوده و میدونید که اخیرا ایران ازشون باز موشک خریده و تویه اون قرارداد ی که نوشته بودند برای غنی سازی در خاک روسیه میخواستند 300 تا موشک هم بهمون قالب کنند!!!! ( درهم جنس میفروشند) و میدونید که ایران میخواد از دلالهای جنگ افزار هواپیماهای جنگی قدیمی آمریکایی و سی_130 بخره ؟ حالا با این وضعیت لفت دادن قضیه ایران و آتیش را داغ نگهداشتن به نفع کی خواهد بود؟ منم بودم  دم به دقیقه حرفمو عوض میکردم و تهدید به وتو

حالا بیایید از یه طرف دیگه  هم به قضیه نگاه کنیم ، این قضیه کیک زرد و.... نفت را گرون کرده. خوب اولش آدم میگه ای بدک نیست کشور ما هم پولی به جیب میزنه، شما در مورد قراردادهای بیع متقابل شنیدید که اتفاقا یک مدتی هم سر و صدا کرد؟ یه چیزین یه کمی کمرنگتر از همون قرارداد ویلیام ناکس دارسی انگلیسی .مثلا میان با shell یه قرارداد میبندن که 40% ظرفیت یه میدان نفتی مال شرکت خارجی باشه اونا هم قبول میکنند و بر اساس ظرفیتی که تخمین ردن میدان باید نفت داشته باشه یه عددی را به عنوان سهم خودشون قبول میکنن اما به شرطی که همه سهمشون را اول برداشت کنند. بعد یهو میبینی سه-چهار سال پشت هم نفت را برداشت میکنند و میفروشند و بعد کاسه کوزه را جمع میکنن میرن و ایرانیا که میرن سر وقت چاه میبینن ای دل غافل یه اتفاقاتی تو میدان نفتی افتاده که نفت قابل برداشت نیست!!!!! نه اینکه بگم عمدیه ها مشکل نظارت نداشتن ایرانیا به عنوان کارفرماست. بعضی از بیع متقابل ها هم درصد بالا داره و بعضی بر اساس زمان نفتمون را به باد میده .خلاصه سرتونو درد نیارم عمده سود این گرونی نفت هم میره تو جیب بقیه، تازه ما ماده اولیه میفروشیم و به جاش فراورده را کلی گرونتر میخریم و نابود میشیم. اون یه اپسیلون پولی را هم که میمونه باید بدیم دلالهای روس و پاکستانی و .... که برامون سانتریفوژ قاچاقی بخرن و کیک پزی کنند.!!!!!!

حالا با این اوضاع احوال دل و دماغ میمونه برامون به سیاست و دموکراسی و نقش مردم در دموکراسی فکر کنیم؟؟؟

پنجم موسیقی میخواهید؟؟         undergroundمال گوران برگویچ فکر کنم شادی دنبالش میگشت.

اینم اولین سرود ملی ایرانه مال زمان مظفرالدین شاه: سرود ملی ایران

ششم، من سال 80 یک مشکل قلبی برام پیش اومد و با اجازه تون دوسه بار دو-سه دقیقه مردم و برگشتم دوباره البته مثل این آدمها که تو فیلمهای مستند نشون میدن تونل نور و باغ بچگی و هاله نور و از این چیزا ندیدم اصلا ولی یه صحنه ای هست که بد جوری منو مشغول خودش کرده یه صحنه دو ثانیه ای که تو مخم مدام وول میخوره که توش دارم خودمو میبینم که دارند سرم بهم وصل میکنند با لباس زرد و دکتره که بغلدستمه ولی انقدر این صحنه کوتاهه که نمیتونم  مطمئن باشم نسبت بهش و تکلیف خودمو با روح روشن کنم!!!!

هفتم: کتاب " و نیچه گریه کرد" را خوندید؟ چون میخوام فحش نشنوم ازتون تو پست بعدی مینویسم در موردش

خوش باشید

پیوست: تولدت مبارک ریتا

پیوست 2: زندگی مشترک خیلی سخته مخصوصا قسمت کوتاه اومدنش و آشپزی کردنش.

پیوست ۳ : اگه اهل کار خیر هستید برید به کمک به اساتید موسیقی

 

بچه ها،

نمی دانم مزاحم جدید است یا همان قبلی، ولی دوباره شروع کرده به مزخرف نوشتن از قول ماها در نظرات. از جمله این که از قول من به پرشنگ توهین کرده و بعد از قول ماندانا میانجی گری. آخر سر هم از قول نیلوفر پیشنهاد کرده که اینجا رو ببندیم!!!! منتها این آدم ناباب حتی متوجه نیست که ما با هم بزرگ شدیم و حتی لحن و انشای همدیگه رو هم می دونیم. من واقعا بدون خوندن اسم هم می تونم بگم یک نوشته مال نیلوفره یا بهار یا پرشنگ!

در عین این که برای این آدم بیکار و کج اندیش متاسفم که استفاده بهتری برای خلاقیتش نداره، برای خودمون هم ناراحتم که باید این خرابکاری ها رو تحمل کنیم!

پرشنگ جان ، من فقط پیشنهاد دادم. تو هر چی دوست داری بنویس....اینجا جای حرف زدنه!

آزاده ط

۱- به نظرم می آد که اینجا کساد شده و علتش شاید کمی سیاسی تر شدن حرفهای اینجاست. به دوستان خارج از ایران و خودم از جمله ، مخصوصا یاد آور می شوم که نگرانی های دوستان داخل ایران را دست کم نگیریم و به خاطر نگه داریم که دردسر راحت تر از آنچه که فکر می کنیم می تواند ایجاد شود! گذشته از این که همه گوششان از حرف و بحث سیاسی پر است و حوصله شان خیلی زود سر می رود.

۲- من مطمئنم خانم آزاده آن نظر را ننوشته، چون او لیسانس زبان داشت و حداقل می تواند اسم دیل کارنگی را درست اسپل کند!

۳- گلمریم جان ، امیدوارم اگر فارغ شده ای شاد و سلامت باشی و من اولین تبریک را به تو گفته باشم.

آزاده ط

سلام به همه . همچنان در خدمتتون هستیم. اینروزا مدام بهم تلفن میشه که بالاخره زاییدم یا نه! منم حوصله تلفن جواب دادن ندارم و اگه هم جواب ندم شکشون تبدیل به یقین میشه که دیگه حتما بارمو زمین گذاشتم. ولی راستش خودم اینجوری راحتترم. صحبت کردن با دکتر جون عزیزم ، دکتر دکترای عالم، ریتا خانوم گل هم خیالمو راحتتر کرد که عجله نکنم. واقعا مگه ما منظر چی هستیم؟ چی قراره پیش بیاد که همینطور مدام دلمون برای لحظه های نیومده پر میکشه؟ این با تئوری " دم را غنیمت شمار" جور در نمیاد. همین لحظه ای که الان توش هستیم ، دارم این نوشترو براتون تایپ میکنم و میدونم دوستان و عزیزانی دارم که بهم اهمیت میدن و دوسم دارن خیلی لحظه خوبیه. راستی امروز قراره یه بازارچه خیریه به نفع زلزله زده های بروجرد تو پارک قیطریه( ببخشید شایدم نیاوران) برگزار بشه. اینو صفورا یکی از بچه های سال پایینی که تو این بازارچه فعالیت داشت بهم گفت و میخواستن نمایشگاه کتاب هم داشته باشن. حالا اگه خونتون اونطرفاست و حالشو دارید یه سری بزنید . البته فقط امروزه. دیگه اینکه مریم ق تنبل عزیزم یه لینک گذاشته که بهتون معرفی کنم. یه پسر ایرانیه که از اسراییل مینویسه. به اسم آن سوی دیوار. جالبه اگه حالشو داشتید بخونید. البته من خودم وبلاگهایی رو که دخترا مینویسن بیشتر دوست دارم . خیلی زنده تر و جالبتره. خصوصا اونایی که از جاهای دیگه مینویسن انگار امکانات بالقوه خود من هستن. از موفقیتاشون خوشحال میشم و بهشون افتخار میکنم. یه وبلاگیم که مدتیه میخونم میرزا پیکوفسکی ه. این آقا هم از ایران مینویسه. نکته جالبش سفر توریستی یک ماهش به اروپا بود . که تو  عید راجع بهش میخوندم. آخه من عاشق سفرم و همچین سفرهایی از آرزوهای دیرینم بوده. آرزوم این بود که زمان دانشجوییم میتونستم یه همچین چیزیرو تجربه کنم. سایت آژانس مسافرتی (ایوار) رو هم که باهاش رفته سفر معرفی کرده. قیمتاش بد نیست و تخفیفهای دانشجویی هم داره. اگه امکانشو دارید استفاده کنید و حالشو ببرید. چون تو زندگی هیچی به اندازه خاطره یه سفر خوب موندنی نیست.

در مورد کامنتی هم که خانوم آزاده گذاشته بود خیلی برام عجیب بود. اونم سر نوشته من! این دیگه عجیبتره. من همیشه این احساسو داشتم که خانوم آزاده اصلا ازم خوشش نمیاد. البته این نوشته هم چیزی دال بر اینکه عاشق چشم ابروی منه نداره. ولی خوب به هر حال جالب بود. ضمن اینکه اونجایی که نوشته بود بچه های مدرسه اینجارو میخونن فکر کردم لابد منظورش اینه که مراقب باشید چی دارید مینویسید. البته تا اونجایی که من خبر دارم خانوم آزاده مدتیه که دیگه تو مدرسه  کار نمیکنه و این نوشته هم اصلا با روحیاتش سازگار نبود! نمیدونم بهتون گفتم یا نه که منم یه مدت تو آزمایشگاه شیمی مدرسه کار کردم. بیشتر بچه ها به نظرم تخس و غیر قابل درک بودن. نمیدونم اونا الان درد مورد من چه فکری میکنن. ولی میدونم که یه سریشون اصلا چشم دیدن منو نداشتن. همونطور که من! کلا کار کردن تو همچین محیطایی خیلی کار سختیه. و روحیه میخواد.

فعلا تا بعد. گلمریم