هر روزی که از اتوبان کردستان رد میشم و چشمم به پاساژ ونک می افته دلم یک جور خوبی قنج میره و یاد دیدارهامون می افتم. شاید آدم باید به این سن و سال برسه که دیدن دوستانش، حتی همونایی که ممکنه هر روزی از سال بهشون زنگ بزنه و ببیندشون انقدر خوشحالش کنه. خواستم بگم که پنج شنبه ۱۸ مهرماه ساعت ۱۲ کافه آلبالو یادتون نره ها. ربابه هم با دخترش تهرانه. احتمالا میاد.اگه بیاید  یک روز پاییزی ملس  از بودن با هم لذت می بریم. دوستون دارم.

گل مریم

قبل از هر چیزی بگم که این پست هر آن امکان داره بدون هیچ پایان مناسبی قطع بشه. اصولا زندگی ما این چند وقته خیلی جالب شده. همه چی یه جورایی غیر قابل پیشگویی هستش. یعنی اینکه مثلا امکان داره غذا رو آماده کنی برای نهارت ولی مجبور بشی همینجور منتظر فرصت مناسب برای میل غذا بموووونی تا خود غروب.

از همه دوستانی که تبریک گفتن و بقیه هم خیلی ممنون. گلاره جان به تو هم خیلی خیلی تبریک می گم. امیدوارم این روزها رو به شادی و خوبی و راحتی سپری بکنی.

راستش خودم هم دارم متوجه می شم سختی هایی که در بچه داری هست. چند تا جمله در این رابطه می خوام بگم. فقط قبلش بگم که این حرفها نظرات در حال حاظرمه و امکان داره بعدها از زور خستگی یه جور دیگه فکر کنم. اول اینکه من فکر می کنم ما یعنی مادر و پدرها٬ خودمون خواستیم که یه کوچولویی داشته باشیم. پس مثل این می مونه که خودمون دعوتش کرده باشیم. بنابراین اگر این مهمون کوچولو هر از گاهی یه دردسرهایی هم داره خوب تقصیر اون نیست. اصولا شاید اون خودش از همه بیشتر داره اذیت می شه و اگر به خودش بود شاید عمرا دوست نداشته به این دنیا بیاد و شاید فقط برای خوشحال کردن دل ما بوده که اون همه سختی کشیده. می دونم شاید خنده دار به نظر بیاد ولی وقتی آنا کوچولو رو اولین بار دیدم که کبود بود و جمع شده بود تو خودش و همه تو اتاق زایمان به طرفش حمله کردن تا شروع کنن آماده کردنش برای زندگی به سبک ما آدم بزرگها٬ خیلی پیش خودم براش حس همدردی پیدا کردم. وقتی همونجور رو سینم گذاشتنش اولین چیزی که بهش تونستم بگم این بود که مامانی خسته نباشی. به نظر من آنا واقعا از من بیشتر تلاش کرده بود. در اون لحظه من دیگه راحت شده بودم از درد ولی این کوچولوم مونده بود تو دنیای ما غولها. می ترسیدم خوابم ببره و ازش غافل شم برای همین از مهدی خواستم حواسش باشه. بچه ها من همیشه یه جورایی دوست داشتم خدا رو ببینم و درک کنم. هیچ وقت اونجوری که بقیه خدا و دین و دنیا رو برام دیکته می کردند خوشم نمی یومد. ولی من در به دنیا اومدن آنا خدا رو در وجود خودم یعنی خود خودم احساس کردم.

الان شرایط خوب کمی سخت شده. برای آدمی مثل من که بنده خواب بودم و همچنین دوست داشتم هیچ وقت توسط هیچ کسی همراهی همیشگی نشم و یه جورایی ساعتهای تنهاییم رو داشتم٬ و البته ترتیب در زندگیم مهم بود و خیلی باید های دیگه٬ الان همه اش به هم ریخته. الان شب و روز عملا یکی شده تازه بازم یه حس می مونه که آیا درست دارم عمل می کنم یا نه. این روزها غذای گرم سر وقت خوردن یه افسانه شده. ایمیل هام رو چک می کنم بدون اینکه بتونم جواب مناسب به هر کدوم بدم. کارهای دانشگاه که نا تموم موندن یکی یکی پیش چشمم رژه می رن. ولی این همه به هیچه. الان فقط آنا مهمه حداقل تا چند هفته یا ماه دیگه که بدونم و مطمئن بشم کمی محکم شده این کوچولو. این چند روزه آنا دل درد داشت. کلافه بود و همه چی اذیتش می کرد. شیر می خواست ولی خوردنی نق می زد. آدم رو خسته می کرد واقعا. ولی وقتی خوب بهش نگاه می کردی می دیدی اون خودش از همه بیشتر داره اذیت می شه. برای هینم فکر می کنم تو لحظات سخت٬ که می تونه بعد نصف شب باشه که برای بار هزارم از خواب بیدار شدی و بازم فقط گریه می شنوی٬ شاید بهتر از همه این باشه که فقط به چشم های معصوم کوچولوت نگاه کنی تا مطمئن بشی که اگه تو دنیا یکی و فقط یکی هست که اصلا نمی خواد تو رو اذیت کنه همین فرشته کوچولوه.

راستی اگه همه کارهامون جور بشه تصمیم داریم به زودی برگردیم. این بار برای مدت طولانی تر. ببینم می شه یه بارم در جمع شدن های بچه ها ما هم باشیم. راستی اگه با آنا بیام و کمی شلوغ کنه اشکالی نداره. آخه این بچه کمی جیغ هاش زیادی بنفش می شه بعضی وقتها. گفتم از اول بگم چون اصولا دعوای اول به از صلح آخر.

خوش باشین همگی

ربابه ر

مدتها بود اینجا چیزی ننوشته بودم. آخه می خواستم تا می تونم کارهای دانشگاه رو تمام کنم و کاملا آماده باشم برای اومدن آنا خانم. الان چند وقتیه که با آنا تنها هستم. مامانینا مجبور شدند زودتر برگردن و خوب ما موندیم و خدای خودمون. امروز دیگه موندم آنا رو چه جوری بخوابونم. هر کاری بلد بودم امتحان کردم جواب نداد. تا اینکه یه آهنگ گذاشتم و دست و پاهاش رو به حرکت متوازن مجبور کردم. عجب که خوبم نتیجه داد.

دوست دارم برگردم و بیشتر بنویسم در مورد مخصوصا به دنیا اومدن آنا ولی الان دیگه باید برم. آخه مامان شدن همینه دیگه...

ربابه ر

ساعت از پنج صبح گذشته و من ویلون سیلون دنیای مجازی هستم. جی میلمو چک می کنم و می بینم که ای داد، از رفیق سفرکرده، بیتای نازنین ایمیلی رسیده به این مضمون "که من هرکاری می کنم نمی تونم وارد بلاگفا بشم. این آگهی رو برای من بذار تو وبلاگ. "به گمونم این وبلاگ، اونور آب کار نمی کنه. یعنی یک کمی آب رفته تو این یوزر و پسوردش. اینه که هر چی اینارو می زنی هی ارور میده لاکردار. البته من به بیتای عزیز گفتم که این کار خرج داره. مثل نرخ تاکسی های خطی،  گذاشتن آگهی سفارشی از ساعت ۱۲ تا ۶ صبح بیست درصد مخارج اضافه داره. حالا بعدا با هم حساب می کنیم بیتا جون. عجله ای نیست. به قول آقای اولد فشن آگهی خوب است. آگهی آدم را پولدار می کند.

یک واحد آپارتمان ۱۱۴ متری، دو خوابه، بسیار شیک و تمیز ،واقع در خیابان سردار جنگل(اتوبان همت) اجاره داده می شود. بشتابید که غفلت موجب پشیمانی است. دو روز دیگه بچه تون می خواد بره مدرسه ، سر سیاه زمستون دربه در ثبت نام بچه نشید. همین الان که صابخونه با انصاف پیدا شده دست به کار جابجایی خونه بشوید.

قیمت هم فعلا : ۲۰ تومن پیش، ماهی ششصد تومن. حالا مشتری باشید راه می آییم.  

روحش شاد

رضیه

اومدم از پنج شنبه بگم که چه جمعیت جمع و جور شاد غمگین نیکبختی بودیم که در کافه آلبالویی که گمان می رفت تبدیل به یک لباس فروشی شده و کمی دیرتر از همیشه کرکره هاشو بالا کشید، دور هم جمع شدیم که ناگهان نوشته پرشنگ منو هوایی کرد. یاد تلما و لوئیس افتادم. یاد کتاب فریدا که لطف کردی و برام فرستادی و چه حس خوبی به روزهای غم انگیز بعد از زایمانم دادی. کلا مثل یک نسیم از روزهای گرم تابستان دو سال قبل گذشتی و رفتی. نوشته امروزت نوید یک تابستون خنک دیگه رو به من میده.

گل مریم

پی نوشت : چه خوب که هیچکس زوری نیومده بود. به خاطر کسی یا چیزی. هرکس فقط به خاطر دل خودش اومده بود و فکر می کنم این دلیل خنده های مکرر روز پنج شنبه بود که انگار هر هشت تایی مون بار غصه هامونو گذاشتیم وسط میز و با همدیگه بهشون خندیدیم.

گلی جون مرسی بابت دیروز، خیلی کمک بزرگی بهم کردی. ماشین سام هم خونمون جا مونده که برات پنجشنبه میارم.

شهرزاد جونم ، اگه هنوز اینجا رو می خونی بابت محبتهای تو هم خیلی خیلی ممنونم.

شاد باشید و سلامت....

زهره خ

Then, the busy years went rushing by us
We lost our starry notions on the way
If, by chance, I'd see you in the tavern,
We'd smile at one another and we'd say

Those were the days, my friend
We thought they'd never end
We'd sing and dance forever and a day
We'd live the life we'd choose
We'd fight and never lose
Those were the days, oh yes, those were the days

سلام و سال نو مبارک. این پنج شنبه کافه آلبالو فراموش نشه. ساعت یک. البته با نیلوفر که صحبت می کردم بهم گفت که فردا ماندانا زنگ می زنه کافه آلبالو و مطمئن میشه که میتونیم همون روز بریم، ولی از اونجایی که من هولم و حرف تو دهنم نمی مونه گفتم امروز بگم. اگه نشد خوب فردا میام حرفمو پس می گیرم. خلاصه هرکی می تونه بیاد.

سال نو مبارک سالی سرشار از شادی و موفقیت داشته باشید.

                                                                    یه دنیا دوستتون دارم

                                                                                رضیه 

سال نو  مبارک . سال خوبی پر از موفقیت و سلامتی  داشته باشید.

زینب

این سایت در حال جمع آوری امضا برای باز گردوندن نام زیبای خلیج فارس به جای نام خلیج عرب از Google Earth  است.

خواهش می کنم شما هم امضا کنید و برای هر ایرانی که می شناسید آدرس این سایت رو بفرستید.

زهره خ

فروشنده الف(بدون مقدمه): خانم جامعه خیلی فاسد شده

من: بله؟

فروشنده الف: می گم جامعه خیلی فاسد شده

من: چطور؟

فروشنده الف: کافیه یه نگاه به حوادث روزنامه ها بندازین اونوقت باورتون می شه که مردم همه خراب شدن.

فروشنده ب (از طبقه بالا): آقای الف بیا بالا

 فروشنده الف: چکار داری؟

فروشنده ب: بیا گن این خانومو براش ببند!

فروشنده ب( رو به من با پوزخند): نه که ماه مُحرّمه خجالت می کشه گن خانومها رو ببنده!

من:

مریم ق

من دیروز هم این صفحه رو باز کردم که یه چیزی بنویسم و از این به گا رفتن زندگی که مریم بهش اشاره کرده بود، دور شم ولی دوباره صفحه رو بستم.  البته کلا اوضاع خوبه . امروز هم که یک مه جانانه همه خیابونای این دور و برو پوشونده بود. کلی احساس شمال و بهار و اینها منو گرفت.

ایام به کام

گل مریم

نظرخواهی غیر فعاله . اگه کسی حرفی میخواد بزنه بیاد تو!

شهره جان این احساس که زندگیمون به گا رفته یا داره می ره به نظرم مثل موج سینوسی می مونه و تو یک زمانهایی پیک می زنه. وقتی آرشیو وبلاگو نگاه می کنم می بینم که اینجا هم هر از گاهی این حس اومده و رفته. یا فکر اینکه من چه کاره می شدم بهتر بود. حالا خوبه از اول دبستان همش انشا می خواهید چه کاره شوید نوشتیم!

چند وقت پیش صبحها تلویزیون سریال پزشک دهکده و مزرعه پامفیلد رو پخش می کرد. شاید یادتون بیاد که شخصیت مرکزی این فیلمها یک زن بود که با مشکلات مختلف مبارزه می کرد و از زندگینامه اونها ساخته شده بود. این مشکلات همون مسائل روز مره زندگی بودن ولی فیلم مثل یک قهرمان به اونها نگاه می کرد. اون موقع به فکرم رسید که بگردم ببینم چه زنهای موفقی در ایران داشتیم. با کلی گشت و گذار در اینترنت و البته استفاده از ف ی ل ت ر  شکن (چون کلمه زن رو نمی شه سرچ کرد!) یکی دو تا کتاب پیدا کردم درباره زنان موفق. فقط یک مشکل وجود داشت. همه این زنان متعلق به صدر اسلام بودن! راستش کتابهای زنهای نویسنده هم که تو چند سال اخیر چاپ شده همین احساسو به آدم می ده. مثل "دیگری" یا "انگار گفته بودی لیلی" فیلمها رو که دیگه نگو. حالا نمی دونم واقعا زن موفقی نبوده یا زنهای موفق یه جایی قایم شدن یا اینکه ما اصلا باید زاویه دیدمون رو عوض کنیم. همون موقع تصمیم گرفتم که یه کتاب از زنهای موفق جمع کنم. فقط کی اش رو خدا می دونه!

شاد باشید

مریم ق

تا مدتها فکر میکردم فقط  موقع گرم کردن شیر باید چهارچشمی مواظب باشم تا سر نره و همیشه سر میرفت. بعد ترها که وارد زندگی مجردی و آشپزی نصفه نیم بند شدم دیدم ای داد بیداد پباز سرخ کردن هزار بار بدتره یک لحظه که چشم از گاز برمیدارم پیاز جزغاله میشه  و دوباره از اول باید پیاز خرد کنم . مدتها دنبال یک راهی برای درست کردن پیاز داغ طلایی خوشرنگ میگشتم از سرکه گرفته تا شکر و زعفران و هیچوقت هم مثل مامانم پیاز خوشرنگ سرخ نکردم که نکردم، مامانم هیچکدام از این کلک ها را بلد نیست فقط دلشو میده به کار و حواسش جمعه ، الان مدتیست ( در آسنانه 32 سالگی) فکر میکنم همون بلایی را که سر شیر و پیاز آوردم دارم سر زندگیم میارم و زندگی میگذره!!

پیوست1: مدتیه دارم یک دوره مدیریت میگذرانم و بحث روی تفکر سیستمی است. یک بحثی که مطرحه اینه که یکی از دشمنان موفقیت خود موفقیته یا بهتر بگم آدمهای موفق هستند. حالا مفصلشو بعدا مینویسم براتون.

پیوست2: من خوبم و به جز تنبلی مفرط مشکلی فعلا ندارم و ملالی نیست جز دوری دوستان که به زودی زود برطرف خواهد شد، خلاصه افسرده نیستم گیر ندید.مرسی

پیوست3: شما هم شنیدید "ط" داره مامان میشه؟؟ البته خبر از منابع غیر رسمیه خودش هنوز تایید نکرده ، تحویل هم نمیگیره جواب نمیده!

خوش باشید

شهره

ایام خوشی داشته باشید.

شهرزاد

سال نو میلادی مبارک !

مخصوصا به دوستانی که به قول اصطلاح بدو تاسیس وبلاگ، اونور آبی هستن و حال و هوای عید و سال نو رو دارن، و دوستانی که به زودی میرن و دیگه وارد قطار تاریخ میلادی می شن و بقیه دوستان ....

 سالی سرشار از شادی ، موفقیت و کامیابی براتون آرزو می کنم.  

زهره خ

پ.ن: گلی جون مرسی از گزارشت که انتظار می رفت زودتر از این حرفا این حرکت رو انجام بدی.

یکبار نوشتم و پرید. دیگه حس و حالی واسه آدم نمیمونه که! عرضم به حضورت که من بودم و ماندانا که اومد سک سکی کرد و رفت شمال(تو این سر سیاه زمستون) و مصی ط و اعظم و مریم ق و فاطمه م و شیوا و فروغ و نیلوفر و بهناز و شهره و مهرناز و مریم ش.  راجع به اونایی که اخیراْ رفتن(فوراگزمپل ریتا) یا به زودی میرن(فوراگزمپل بیتا) یا اونایی که دیگه یواش یواش باید برن (...) و دوقلوزایی در جماعت فرزانه(الهام ج و شادی و فرین) و اونایی که جدیدا دوباره دارن بچه دار میشن و اینکه کیا الان سه تا بچه دارند و افتخار که بچه اولش تصادف کرده و پاش تو گچه و کمی نک و ناله و کمی آدرس مطب خانوم دکترارو گرفتیم و کمی راجع به اسهال و استفراغ بچه حرف زدیم و اینکه دکترا چیزی هم حالیشون نیست همچینو (دور از جون شوما البته) و شهره که دوباره رفته سر کار و کلی چیزای دیگه حرف زدیم. فکر کردم که چند سال دیگه که همه فرزانگان ترک دیار کردند، آخرین بازمانده طبق رسم و رسومی دیرینه اولین پنج شنبه هر فصل پا میشه میره کافه آلبالو، یه گپی با کافه چی خوش اخلاق که دیگه تا اون موقع کلی خانه زاد شده میکنه و سلام بچه هارو بهش میرسونه، بعد یک نگاهی به منوی همیشگی اون میندازه و چیزی سفارش میده، بعد هم یه عکس یادگاری دو تایی میندازن و خدافظی و سلانه سلانه برمیگرده میره، تا پنج شنبه فصل بعد..

گلمریم

گل مریم

پی نوشت: تولد همه دی ماهی ها مبارک. تولد همه ماهی ها. هی ها. ها. ها

بعضی وقتها احساس می کنم گم شده ام. دیدن عکس های مدرسه و معلمهای ریاضی دوباره در من احساس گم شدن ایجاد کرد. در فضای زمستانی آن عکسها چیزی از من و روپوش خاکستری ام جا مانده است.

آقای حلی هنوز همان طور می ایستد و آقای حاجی بنده همان حالت رادارد که برای توصیفش کلمه ندارم. آقای غیاثی و آقای کاظمی هم همان طور هستند با گردی از زمان بر صورت. نمیدانم آیا دنیا برای آنها هم آنقدر فرق کرده  که برای ما یا نه!

از خودم می پرسم آیا من واقعا"بزرگ شده ام ؟ فکر نکنم!

آزاده ط

ترو خدا یکی اینجا رو درست کنه. الان بیشتر از یک ساله که نمیتونم صفحه رو باز کنم.

آی ملتتتتتتت! آی مسلمونا یکی کاری بکنید.

‫وای بچه‌ها چقدر دلم میخواست من هم میتونستم بیام مدرسه و آقای حلی و کاظمی و بقیه رو ببینم. اگه عکسی چیزی دارین شدیدا خواهانم.
‫گلی جون خیلی قشنگ گفتی. آدم گذشت زمان را توی چهره دیگران خیلی واقعیتر میبینه تا در خودش. چند روز پیش برای اولین بار در عمرم احساس کردم که دوست دارم زمان ۱۵-۱۶ سال برگرده عقب و من هم برگردم به همون دنیای قشنگ نوجوونی. این حس برای خودم هم عجیب بود و نمیدونم چرا الان به سراغم اومد. شادی جون حتما میگی دچار  midlife crisis شدم! بعد فکر کردم که  حالا اگه زمان به عقب برمیگشت چکار میکردم. همین راهی رو که رفتم تکرار میکردم یا نه؟ چه چیزایی رو در زندگیم عوض میکردم؟ چه کارهایی رو نمیکردم و چه دنبال چه چیزایی میرفتم؟ نمیدونم شما هیچ وقت به این فکر افتادین یا نه و جوابتون به خودتون چیه. من فکر میکنم اگه زمان به عقب بر میگشت اول از همه دکتر نمیشدم. حالا اینکه چی میشدم رو نمیدونم! با آدمهای بیشتری دوست میشدم، بیشتر مهمونی میرفتم، بیشتر فیلم میدیدم. یکی از کارهایی که خیلی دوست داشتم بکنم یاد گرفتن پیانو بود. ۳،۴ سال پیش یه مدت دنبالش رفتم ولی فکر کنم یه کم دیر بود، راستش وقتی هم نداشتم که درست تمرین کنم. دیگه اینکه دلم میخواست عضو یه گروه کوهنوردی میشدم و میرفتم تو دل طبیعت، ایران رو میگشتم. 
‫نه اینکه بگم از زندگیم ناراضیم، اصلا. یه وقتهایی زندگی یه مسیری رو برای آدم تعیین میکنه و آدم  رو همراه خودش میبره. وقتی به جریان زندگیم نگاه میکنم میبینم یه جاهایی خیلی اتفاقهای نه چندان بعید میتونسته برام پیش بیاد و خیلی چیزای خوب رو خراب کنه. یه جاهایی میتونستم کج برم، و خودم هم نفهمیدم چجوری خدا دستمو گرفته و نگهم داشته، یه جاهای بدون اینکه هیچ لیاقتی داشته باشم زندگی خود به خود خوب پیش رفته و منو هم با خودش برده. شاید در دایره شرایط و احتمالات موجود، مسیری که من و زندگی انتخاب کردیم یکی از بهترین حالتهای ممکن بوده. فقط میخوام بگم در شرایط ایده ال، و بدون در نظر گرفتن هیچ جور محدودیتی، اگه تجربه الان رو داشتم، و اگه زندگیم تا الان اینجوری گذشته بود دوست داشتم چه چیزایی عوض میشد!!
‫خیلی دوست دارم باز هم بنویسم ولی سردردم داره هی بدتر میشه. برم یه فکری به حالش بکنم.
‫خوش باشین،
‫رضیه

آرزو گفته :بچه ها جون جای همتون خالی بود.من و بیتا و آزاده و گلی و زهره خ و نیلوفر از 73 ایها بودیم.خیلی خوش گذشت.فقط حیف شد که آقای نیوشا به دلیل کسالت نتونستند بیان و فیلمشون پخش شد.قرار شد اگه نیلو موفق بشه یه روز بریم ملاقات.با کاظمی و حلی و غیاثی و حاجی بنده عکس گرفتیم.زهره یه پوستر که عکس نیوشا روش بود سرقت کرد تا اسکن کنه برامون بفرسته.کاظمی خیلی فرق کرده بود.
دیگه اینکه زهره از بچه های 72 هم بود و کلی احوال شادی و رضیه و ... رو پرسید و سلام رسوند.دیگه بقیشو بقیه تعریف می کنن.
آهان راستی شهرزاد به یاد عکس آرزو بار از همون محل رد شدیم.
رضیه جون ماچ موند برای روز ملاقات.

بیتا هم نوشته : خیلی خیلی خوش گذشت، جاتون خالی کلی یاد گذشته ها کردیم، امفی تئاتر و اون اتاق پشتش فکر کنم تنها جاهایی بودن که تغییر نکرده بودن، کلی قرتی بازی به مدرسمون اضافه شده بود که نمی گذاشت درست و حسابی بریم تو حال و هوای اون روزا، اما هنوز می تونستیم از لا به لای اون پارتیشنا و درهای شیشه ای باکلاس، همون کلاسای قدیمی، کارگاه، آزمایشگاه شیمی و فیزیک و زیست شناسی و اتاق مهین خانوم را تو ذهنمون زنده کنیم، راستی یه چیز دیگه هم تغییر نکرده بود : نیمکتای سبزمون، کهنه شده بودن، اما فکر کنم همونا بودن.
بچه ها زوج مرتب هنوزم زوج مرتب بودن، تو عکسی که ایشالا براتون می فرستم معلومه، آقای حلی هنوز خودش بود، با همون لبخند، با همون انگشت به لبی که فکر کنم خیلیاتون عکسشو دارین، آما آقای کاظمی، باورم نمیشه هنوز که این همه تغییر کرده باشه، عکسشو می ذارم اینجا که با اون عکس پایینی مقایسش کنین

گلمریم : ببخشید که عکسه باز نمیشه. اگه روش کلیک کنید میتونید توی فوتوپیج ببینیدش تا خانوم مهندس یه چیز درست و درمون جاش بذاره.

خوب شما بگید. اگه شما با تصور اون عکس پایینیه میرفتید و با صاحب این عکسه روبرو میشدید که اصلا هم دیگه ترسناک نبود و مدام دلش میخواست فرار کنه و بره، اگه به جای نیوشا با شبح خندون نیوشا روی یک صفحه خیالی روبرو میشدید، بدون  ابهت اون سالها، به شکل پیرمرد لرزونی که نشسته با سکر بی خیالی اعصابشو تخدیر میکنه، آیا آیا آیا دلتون نمی گرفت؟ و آیا به این حقیقت دلگیر نمیرسیدید که شما هم دیگه اون دختربچه حیرون  سالها پیش نیستید، و اکنون زنی تنهاست، اکنون زنی تنهاست؟

هرجور که حسابشو بکنی من یکی ریاضیات جدید و هندسه و تحلیل و فضا تو سرم نمیره خوب. چیکار کنم؟ من اصلا اینکاره نبودم از اول ولی این باعث نمیشه وقتی خبر برگزاری جشن ریاضی توی مدرسه و پشت بندش تجلیل از آقای نیوشای نازنین رو می شنوم دلم از خوشی غنج نره. جریان اینه که روز جمعه ۲۳ آذر توی دبیرستان فرزانگان جشن ریاضی و مسابقه و این حرفاست. ساعت ۲ تا ۵/۳ بعد از ظهر هم یک مراسم اختصاصی برای آقای نیوشا برگزار میشه که معلم های قدیمی مثل آقای کاظمی، آقای حلی و آقای غیاثی هم حضور دارند. از تمام فارغ التحصیل های عزیز هم دعوت شده که تشریف ببرند.

ضمناْ قرار خودمون هم پنج شنبه ۶ دی همون جای همیشگی.

مخلص شما

گلمریم

پی نوشت: فکر میکنید این خبر دست اول رو کی سر صبحی زنگ زد و به من گفت؟ آیا از کسی به جز نیلو کلانتر عزیز میشه انتظارشو داشت؟ هاذا و کلا!(یا یه چی تو همین مایه ها)

- دوم اینکه رئیس این پژوهشکده ای که باهاشون کار کردیم و سابقه ای بس درخشان داشت!!!! و بسیاری از عملکردش ناراضی بودند و قصد بر برکنار شدنش بود به مقام ریاست مرکز تحقیقاتی بالاتر نائل اومد!!!

- نکته سوم و مهمتر از همه اینکه بنده چند روزی هست که شدم رئیس مطالعات معماری معاونتمون. متاسفانه این چند روزه چیزی که شاهدش هستم ، زیر آب زنی همکاران خانومم که شکر خدا همه تحصیلکرده هم هستن!!! واسه همدیگه پیش منه چون باید نیروهام رو معرفی کنم. فقط می تونم بگم خیلی خیلی متاسف هستم!

- قرار زمستونمون کی هست دوستان؟

زهره خ

هر چند که من اصلا با ریاضیات جدید حال نمی کردم و سر کلاسهای آقای کاظمی اعتماد به نفسم به زیر صفر می رسید.